ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΠΕΡΑΣΑΝ !!!!!!
ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ........
Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2009
Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Καλά Χριστούγεννα κι ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος
Merry Christmas and a Happy New Year!
Joyeux Noël et bonne année!
Feliz Natal e um próspero Ano Novo!
Веселого Рождества и Счастливого Нового Года!¡Feliz navidad y feliz año nuevo!
Fröhliche Weihnachten und ein gutes neues Jahr!
Wesołych Świąt i szczęśliwego nowego roku!
Kellemes karácsonyi ünnepeket és boldog új évet!
Prettig Kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar!
Crăciun Fericit şi un An Nou Fericit!
İyi Noeller ve Mutlu Yıllar
God Jul och ett Gott Nytt År!
Buon Natale e Felice Anno Nuovo!
Hyvää joulua ja onnellista uutta vuotta!
חג מולד שמח ושנה טובה!
God Jul og Godt Nytt År!
Veselé vianoce a Štastný nový rok!
Čestit Božić i sretna Nova godina!
عيد ميلاد مجيد و عام سعيد
Veselé Vánoce a Šťastný Nový rok!
Glædelig jul og godt nytår!
Feliĉan kristnaskon kaj prosperan novjaron!
Vesel božič in Srečno novo leto
Bon Nadal i Feliç Any Nou!
Srećan Božić i Nova Godina.
häid jõule ja head uut aastat
Linksmų Kalėdų ir laimingų Naujųjų Metų
สุขสันต์วันคริสต์มาส และสวัสดีปีใหม่
Chúc Giáng Sinh Vui Vẻ và Chúc Năm Mới Tốt Lành
Весела Коледа и Щастлива Нова година!
Feliz Natal e um Próspero Ano Novo!
Natale hilare et annum faustum
Gleðileg Jól og farsælt nýtt ár.
Geseënde Kersfees en 'n gelukkige nuwe jaar
Gledhilig Jol og eydnurikt nyggjar
Rojî daykbûnî Hezret Îsa pîroz û Cejnî Salî Nwê pîroz bê
کریسمس مبارک باشد و سال خوبی داشته باشید!
Среќен Божик и среќна Нова година
Cestit Bozic i Sretna Nova godina
Priecīgus Ziemassvētkus un laimīgu Jauno Gadu!
Selamat Hari Natal dan Tahun Baru
Веселого Різдва і з Новим Роком
Танд кристмас ба шинэ жилийн мэнд хүргэе
Selamat Hari Natal and Selamat Tahun Baru
Maligayang pasko at manigong bagong taon!
Zorionak eta urte berri on
Nedeleg laouen ha bloavez mad!
Noflike Krystdagen en folle lok en seine
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ κ. ΠΡΟΕΔΡΕ
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος έχασε την μάχη με τον καρκίνο χθες το πρωί.
Έφυγε ένας αληθινός Έλληνας που έδωσε το παρόν σε όλες τις μάχες του Κυπριακού λαού για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία Κυρίως όμως συνέδεσε το όνομά του με το συντριπτικό ΟΧΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ για την επανένωση της μεγαλονήσου.
Θα τον θυμάμαι πάντα για το συγκλονιστικό εκείνο διάγγελμα προς τον Κυπριακό λαό την Μεγάλη Πέμπτη του 2004.
.... Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» ......
Ελληνικέ Κυπριακέ Λαέ,
Στη ζυγαριά του ΝΑΙ και του ΟΧΙ, πολύ βαρύτερες και πολύ πιο επαχθείς θα είναι οι συνέπειες του ΝΑΙ.
Σε καλώ να απορρίψεις το Σχέδιο Ανάν.
Σε καλώ να πεις στις 24 του Απρίλη ένα δυνατό ΟΧΙ.
Σε καλώ να υπερασπιστείς το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ιστορία σου.
Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην Ιστορία, στο παρόν και το μέλλον της Κύπρου και του λαού μας, σε καλώ να μην υποθηκεύσεις το μέλλον στην πολιτική βούληση της Τουρκίας. Να προασπιστείς την Κυπριακή Δημοκρατία, λέγοντας ΟΧΙ στη κατάλυσή της. Να συστρατευτείς για μια νέα πιο ελπιδοφόρα πορεία επανένωσης της πατρίδας μας μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Καλή Ανάσταση σε όλους!
Στη ζυγαριά του ΝΑΙ και του ΟΧΙ, πολύ βαρύτερες και πολύ πιο επαχθείς θα είναι οι συνέπειες του ΝΑΙ.
Σε καλώ να απορρίψεις το Σχέδιο Ανάν.
Σε καλώ να πεις στις 24 του Απρίλη ένα δυνατό ΟΧΙ.
Σε καλώ να υπερασπιστείς το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ιστορία σου.
Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην Ιστορία, στο παρόν και το μέλλον της Κύπρου και του λαού μας, σε καλώ να μην υποθηκεύσεις το μέλλον στην πολιτική βούληση της Τουρκίας. Να προασπιστείς την Κυπριακή Δημοκρατία, λέγοντας ΟΧΙ στη κατάλυσή της. Να συστρατευτείς για μια νέα πιο ελπιδοφόρα πορεία επανένωσης της πατρίδας μας μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Καλή Ανάσταση σε όλους!
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ κ. ΠΡΟΕΔΡΕ
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2008
ΧΑΟΣ
Για τα χθεσινά φοβερά και τρομερά που έγιναν στην Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις, αντί άλλων σχολίων θα ήθελα να καταθέσω τη ρύση του Ισοκράτη για την δημοκρατία που πολύ εύστοχα μας θύμισε το ηλεκτρονικό περιοδικό Panic.
"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία."
Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.)
Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Το ξυπνητήρι κτυπούσε επίμονα. Σκοτάδι ακόμη. Το ρολόι δείχνει 3:56. Σηκώθηκα απρόθυμα από το κρεβάτι. Μισή ώρα αργότερα οδηγούσα σχεδόν μόνος μου στους δρόμους της πόλης. Είχε αρκετή ψύχρα και ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο περιόριζε την ορατότητα. Σε δέκα λεπτά είχα μπει πια στην Εγνατία οδό.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη μου επίσκεψη στο Άγιο Όρος ήταν η πρώτη φορά που θα έμπαινα μέσα με το πρώτο καραβάκι. Τα τελευταία 30 χλμ. της διαδρομής τα μάτια μου έκλειναν και αναγκάστηκα να μειώσω την ταχύτητά μου. Ο δρόμος ήταν σκοτεινός και είχε αλλεπάλληλες στροφές απαιτώντας όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.
Τελικά κατά τις 6:30 έφτασα στην Ουρανούπολη. Αφού πάρκαρα σε κάποιο στενό κοντά στο λιμάνι και εφοδιάστηκα με το διαμονητήριό μου μπήκα στην «Αγία Άννα». Στις 7:10 περίπου το πλοίο άφηνε το λιμάνι της Ουρανούπολης και άρχισε νωχελικά να κινείται με κατεύθυνση Νοτιοδυτική. Μόλις που άρχισε να χαράζει.
Η Δάφνη είναι το κεντρικό λιμάνι του Αγίου Όρους. Έχει τελωνείο, ταχυδρομείο, εκδοτήριο εισιτηρίων, δύο εστιατόρια, λίγα δωμάτια για φιλοξενία ταξιδιωτών και τρία μαγαζάκια με εικόνες, λιβάνια, και άλλα ενθύμια και προϊόντα του Αγίου Όρους.
Εδώ σταθμεύουν τα αυτοκίνητα των μονών περιμένοντας να φορτώσουν προμήθειες, το λεωφορείο που πηγαίνει στις Καρυές, και τα πουλμανάκια που μπορούν να μισθώσουν οι προσκυνητές για να μετακινηθούν στο εσωτερικό της Αθωνικής πολιτείας. Στη Δάφνη φτάνει και το κυρίως δρομολόγιο που μεταφέρει τους ταξιδιώτες από την Ουρανούπολη και φτάνει εδώ κατά τις 12 το μεσημέρι.
Λίγο αργότερα φεύγει από εδώ, συνήθως το «Αγία Άννα» για να μεταφέρει τους προσκυνητές στα μοναστήρια της νοτιοδυτικής πλευράς της χερσονήσου. Κανείς μπορεί να φτάσει μέχρι την Έρημο και τα Καυσοκαλύβια που βρίσκονται στο νοτιοδυτικό άκρο του Αγίου Όρους. Στις ρίζες του αγέρωχου Άθωνα που στέκει εκεί άγριος και απόκρημνος στα 2033μ από το ύψος της επιφάνειας της θάλασσας και άλλο τόσο από το πυθμένα της. Είναι λες και ο Θεός ξερίζωσε το βουνό από τον πάτο της θάλασσας και το έστησε εκεί στην άκρη της χερσονήσου, μετατρέποντας αυτό το κομμάτι της Χαλκιδικής σε ένα ιδανικό ησυχαστήριο δίπλα στην πολύβουη τουριστική υπόλοιπη ακτογραμμή της.
Κανείς δεν επιχειρεί τον περίπλου του Άθωνα γιατί ακόμη και το καλοκαίρι που όλη η γύρω θάλασσα είναι λάδι, εδώ γίνεται χαλασμός με έναν περίεργο κυματισμό που αποτρέπει και τους πλέον τολμηρούς. Άλλωστε είναι γνωστό το πάθημα του Ξέρξη που έχασε εκεί σχεδόν το σύνολο του στόλου του οδηγώντας τον την επόμενη φορά να βάλει ρόδες στα πλοία του και να τα περάσει από το στενό πέρασμα στα Νέα Ρόδα.
Τα μοναστήρια της Ανατολικής πλευράς εξυπηρετούνται ακτοπλοϊκώς μέσω Ιερισσού και οδικώς μέσω Καρυών.
Φτάσαμε στη Δάφνη κατά τις 9. Πριν καν αποβιβαστώ είδα το ξάδελφο να ψάχνει μέσα στο πλήθος. Ο πατήρ Ν. είναι μοναχός στην Ι.Μ. Φιλοθέου εδώ και 25 χρόνια.
Μετά τους πρώτους χαιρετισμούς, πήρε τα πράγματά μου και τα έβαλε στην καρότσα ενός υπερυψωμένου διπλοκάμπινου 4Χ4 αγροτικού. Περιμέναμε άλλα 4 άτομα. Έναν κύριο με τους δυο του γιους περίπου 11-12 ετών και έναν νεαρό ακόμη. Ξεκινήσαμε για το μοναστήρι και σε 20 περίπου λεπτά λίγο πριν τις Καρυές βγήκαμε από τον «κεντρικό» δρόμο και πήραμε έναν αγροτικό πιο στενό.
Ο «κεντρικός» δρόμος είναι ένας κακοτράχαλος χωματόδρομος που σε κάποια σημεία του έχει τσιμενταριστεί, ή στρωθεί με πέτρες για να μην γίνει αδιάβατος από τις βροχές. Κανονικά αυτοκίνητα δεν μπορούν να τον περπατήσουν. Θα διαλυθούν. Μόνο 4Χ4 τζιπάκια και αγροτικά ή ειδικά υπερυψωμένα οχήματα μπορούν να κινηθούν αξιόπιστα.
Οι Καρυές είναι η πρωτεύουσα του Αγίου Όρους και διαθέτει ότι ένα μικρό τουριστικό χωριό. Πανδοχείο, εστιατόριο, μαγαζάκια με αναμνηστικά και προϊόντα, ακόμη και ελικοδρόμιο. Στην πλατεία της σταθμεύουν τα λεωφορεία και τα πουλμανάκια για τις μετακινήσεις. Τα ΤΑΞΙ του Αγίου Όρους.
Εδώ βρίσκονται τα γραφεία τόσο της πολιτικής όσο και της μοναστικής διοίκησης του Αγίου Όρους και η Αθωνιάδα σχολή. Το σχολείο του Αγίου Όρους.
Όλη η περιοχή είναι γεμάτη από μικρά ή και μεγαλύτερα κελιά μοναχών ενώ στα Νότια βρίσκεται η Ι.Μ. Κουτλουμουσίου η πρώτη που μπορεί να δει ο νεοφερμένος προσκυνητής και Βόρεια η σκήτη του Αγίου Ανδρέα ή το Σεράι όπως το αποκαλούν. Ένα συγκρότημα τεράστιο που ο μη γνωρίζων μπορεί να το θεωρήσει μοναστήρι.
Αυτό που πρέπει να δει όμως κάποιος οπωσδήποτε είναι το Πρωτάτο. Η κεντρική εκκλησία των Καρυών που φιλοξενεί την θαυματουργή εικόνα του Άξιον Εστί.
Από εδώ λοιπόν αρχίζει η εξερεύνηση της Αθωνικής Πολιτείας που για άλλους είναι τουριστική και για άλλους πνευματική.
Τουριστικώς όλη η Χερσόνησος έχει ενδιαφέρον καθώς το τοπίο είναι σχεδόν παρθένο και η φύση μαγεύει τον ταξιδιώτη.
Αυτό που έχει όμως πραγματικό ενδιαφέρον είναι η πνευματική διάσταση για τον επισκέπτη, που αν επιχειρήσει να εξερευνήσει, θα καταλάβει γιατί κάποιοι άνθρωποι φεύγοντας από εδώ, η ζωή τους αλλάζει για πάντα.
Ο δρόμος που πήραμε περνούσε μέσα από ένα πυκνό δάσος με πανύψηλες, κυρίως καστανιές, που οι αψιδωτές φυλλωσιές τους έκλιναν κάθε οπτική πρόσβαση προς τον ουρανό δημιουργώντας ένα φυσικό τούνελ. Σε κάποια σημεία οι κατηφοριές ήταν πολύ απότομες αναγκάζοντας τον οδηγό να επιλέξει τις πολύ αργές σχέσεις στο αυτόματο κιβώτιο του αγροτικού. Κάποτε βγήκαμε από το «τούνελ» και βρεθήκαμε σε μια διασταύρωση όπου οι χαρακτηριστικές κόκκινες ξύλινες πινακιδούλες μας ενημέρωσαν ότι έπρεπε να πάρουμε την αριστερή διακλάδωση για την Φιλοθέου, αλλιώς θα βγαίναμε στη Σιμωνόπετρα. Λίγο πιο κάτω σε ένα αρκετά μεγάλο ξέφωτο συναντήσαμε το «εργοστάσιο» ξυλείας της μονής στο οποίο έκανε το διακόνιμά του ο μοναχός που μας συνόδευε. Υπήρχε μεταξύ των άλλων και ένας μικρός ζωολογικός κήπος! Κότες, πάπιες, χήνες, γαλοπούλες, 7 μικρά αγριογούρουνα και ένα ζαρκαδάκι.
Σταματήσαμε για λίγο και μέχρι ο μοναχός να τελειώσει κάποιες δουλειές οι υπόλοιποι χαζεύαμε τα αγριογούρουνα και το ζαρκαδάκι. Ειδικά τα παιδιά ξετρελάθηκαν. Τελικά λίγο μετά τις 10 φτάσαμε στο μοναστήρι. Παρκάραμε στο πίσω μέρος της μονής και μπήκαμε από το παραπόρτι των μαγειρείων όπου άφησα και τα καλούδια που είχαν στείλει η μάνα μου και η θεία μου. Από ένα ταψί τυρόπιτα και σπανακόπιτα, κάτι άλλα αρτοσκευάσματα, καφέ και λουκούμια.
Η Ι.Μ. Φιλοθέου είναι το 12° τη τάξη μοναστήρι του Αγίου Όρους. Χτίστηκε το τελευταίο τέταρτο του 10ου αιώνα από τον Όσιο Φιλόθεο που ήταν και ο πρώτος κτήτορας της μονής. Τα πρώτα χρόνια αναφέρεται σε διάφορα έγγραφα ως μονή της Φτέρης, ή της Θεοτόκου. Σε έγγραφο του Πρώτου Νικηφόρου του 1015 αναφέρεται ως μονή Φιλοθέου. Είναι ένα τετράπλευρο κτίσμα ύψους περίπου 20 μέτρων στο κέντρο του οποίου είναι κτισμένο το καθολικό, η κυρίως εκκλησία της μονής, που είναι αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Τα κτήρια που συναντά ο προσκυνητής σήμερα είναι του 18ου και 19ου αιώνα καθώς το καθολικό είχε καταρρεύσει το 1746 και στην θέση του χτίστηκε αυτό που βλέπουμε σήμερα. Έχει άλλα 6 παρεκκλήσια μέσα στον περίβολο της μονής και τρία έξω απ’ αυτόν. 'Επίσης 12 κελιά που βρίσκονται γύρω της, από τα οποία τα μισά δεν κατοικούνται, και ένα στις Καρυές, του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που χρησιμεύει και για αντιπροσωπείο της. Το 1871 το μοναστήρι καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά που άφησε όρθια μόνο το καθολικό, την τράπεζα (τραπεζαρία) και την βιβλιοθήκη της μονής. Ξανακτίστηκε και σιγά σιγά πήρε την σημερινή του μορφή. Εδώ μόνασε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός για 17 χρόνια. Στις αρχές του 16ου αιώνα ο ηγούμενός της Διονύσιος τη μετέτρεψε από ιδιόρρυθμη σε κοινόβια. Λόγω όμως της εχθρικής στάσεως των σλαβόφιλων μοναχών , που αναχώρησαν από εδώ πολύ αργότερα, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το 'Όρος και να καταλήξει στον 'Όλυμπο, όπου ίδρυσε το δικό του μοναστήρι, που σώζεται μέχρι σήμερα, γνωστό ως «μονή του αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω». Έτυχε της εύνοιας πολλών Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου και Τσάρων της Ρωσίας με αποτέλεσμα να συγκεντρώσει πολλά και αξιόλογα κειμήλια όπως: τεμάχιο Τιμίου Ξύλου, το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, δώρο του Ανδρόνικου Β ., λείψανα άλλων αγίων, σταυροί, πολλά άμφια και εκκλησιαστικά σκεύη. Οπωσδήποτε όμως το καλύτερο κειμήλιο για τη μονή Φιλοθέου, είναι η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, που βρίσκεται στο αριστερό προσκυνητάρι του καθολικού. Είναι αμφίπλευρη και στο πίσω μέρος της έχει ζωγραφισμένη τη Σταύρωση. Είναι από τις εικόνες που διασώθηκαν από την εικονομαχία και μεταφέρθηκαν θαυματουργικά στον Άθω. Ήταν στην κατοχή της Βικτωρίας, συζύγου του εικονομάχου συγκλητικού Συμεών, η οποία, για να μην την παραδώσει, την έριξε στη θάλασσα της Πόλης. Η εικόνα πλέοντας όρθια στα κύματα έφθασε στον αρσανά (λιμάνι) της μονής Φιλοθέου, όπου παραλήφθηκε με μεγάλη τιμή από τον ηγούμενο και τους πατέρες της μονής, που είχαν ειδοποιηθεί με αποκάλυψη της Παναγίας. Στο σημείο της ακτής, όπου απέθεσαν την εικόνα ανέβλυσε αγίασμα. Εκεί κάθε χρόνο τη Δευτέρα της Διακαινησίμου γίνεται λιτανεία και αγιασμός. Η βιβλιοθήκη της μονής περιέχει μαζί με τα πολλά έντυπά της και 250 χειρόγραφα, από τα οποία τα 54 είναι περγαμηνά. Η μονή Φιλοθέου ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ιδιόρρυθμης ζωής, έγινε κοινόβια την 1η Οκτωβρίου 1973 με απόφαση της Ιεράς Κοινότητος και του τότε πατριάρχη Δημητρίου.
Ανεβήκαμε στο αρχονταρίκι όπου μας κέρασαν το παραδοσιακό λουκούμι με ρακί και μας έδωσαν τα δωμάτιά μας. Το δικό μου ήταν στον τρίτο όροφο, στην νοτιοδυτική πλευρά και φιλοξενούσε άλλον ένα προσκυνητή το οποίο μέχρι να φύγω δεν συνάντησα. Ήρθε και ο ξάδελφος στο δωμάτιο και τα είπαμε για λίγο, αφού μέχρι την επόμενη ακολουθία, τον Εσπερινό, στις 2 το μεσημέρι έπρεπε να τελειώσει κάποιες δουλειές. Εγώ ξάπλωσα λίγο να ξεκουραστώ και για πότε με πήρε ο ύπνος δεν κατάλαβα. Ξύπνησα από το σήμαντρο που μας καλούσε στην εκκλησία. Κατά τις 3 που τελείωσε ο Εσπερινός πήγαμε όλοι στην τράπεζα για φαγητό.
Το φαγητό στο Άγιο Όρος είναι μια ιεροτελεστία. Στην τραπεζαρία (τράπεζα) προσέρχονται όλοι μαζί, μοναχοί και επισκέπτες. Υπάρχει ένα τραπέζι στο οποίο κάθονται οι κεφαλές της μονής: ο ηγούμενος, ο αντιπρόσωπος της μονής, ο ιερέας και οι τυχόν καλεσμένοι ιερωμένοι. Ύστερα από μια σύντομη προσευχή κάθονται όλοι για φαγητό εκτός από έναν μοναχό που ανεβασμένος σε έναν άμβωνα διαβάζει πατερικά κείμενα, ιστορίες δηλαδή, από την δράση Αγίων. Καθένας είχε μπροστά του δύο είδη φαγητού. Ένα κανονικό και ένα νηστίσιμο. Ήταν η πρώτη μέρα της νηστείας των Χριστουγέννων με το νέο ημερολόγιο αλλά επειδή οι Αγιορείτες για λόγους παράδοσης ακολουθούν το Βυζαντινό (παλαιό) ημερολόγιο η νηστεία τους δεν είχε αρχίσει ακόμη. Το Άγιο Όρος ακολουθεί για λόγους παράδοσης το Βυζαντινό ημερολόγιο, 13 μέρες πίσω από εμάς, και την Βυζαντινή ώρα. Στο Βυζάντιο η ώρα μετρούσε διαφορετικά απ’ ότι σήμερα. Η νέα μέρα άρχιζε με την δύση του ηλίου. Κατά την δύση του ηλίου λοιπόν στο Άγιο Όρος τα ρολόγια δείχνουν 12 νυκτερινή. Αλλάζουν την ώρα τους κάθε βδομάδα και αυτό τον καιρό γυρίζουν τα ρολόγια τους 6-7 λεπτά πίσω κάθε φορά.
Το κανονικό φαγητό ήταν ένα σουφλέ με αυγά και τηγανιτές πατάτες στο φούρνο και το νηστίσιμο πουρές με ολόκληρα φρέσκα μανιτάρια.. Υπήρχε επίσης ψωμί ολικής άλεσης, σαλάτα, τυρί, φρούτο και κρασί. Όλα πεντανόστιμα λες και έχουν μέσα κάτι μαγικό. 4-5 λεπτά αφού αρχίσαμε να τρώμε, ο ηγούμενος χτύπησε ένα κουδουνάκι και ο μοναχός που διάβαζε τις ιστορίες είπε το «Δι ευχών των αγίων……..» και όλοι κάναμε το σταυρό μας. Μέχρι εκείνη την ώρα κανείς δεν πίνει ούτε νερό ούτε κρασί. Το κουδουνάκι σημαίνει ότι μπορούμε πλέον να πιούμε ότι θέλουμε. Ο μοναχός συνεχίζει να διαβάζει και ο ηγούμενος που βλέπει όλη την τράπεζα, περιμένει να τελειώσει το φαγητό του και ο τελευταίος και χτυπάει πάλι το κουδουνάκι. Ο μοναχός σταματάει το διάβασμα κατεβαίνει από τον άμβωνα και πάει προς τον ηγούμενο ο οποίος του δίνει μια φέτα ψωμί και ένα ποτήρι κρασί. Ακολουθεί μια σύντομη προσευχή την οποία ψέλνουμε όλοι μαζί κατά τη διάρκεια της οποίας δύο μοναχοί, ο ένας κρατώντας ένα θυμιατό χειρός με κουδουνάκια, που όμοιό του δεν έχω δει σε εκκλησίες και ο άλλος κρατώντας ένα μικρό κομμάτι ψωμί σαν αντίδωρο περνάνε μπροστά από όλους μας προτάσσοντας το αντίδωρο από το οποίο τσιμπολογάς ένα ψιχουλάκι. Μετά από αυτό αποχωρεί πρώτος ο ηγούμενος με τη συνοδεία του και στέκεται στην έξοδο περιμένοντας όλους να περάσουν από μπροστά του για να τους ευλογήσει. Όλοι μαζί πάμε στην εκκλησία όπου πραγματοποιείται η τελευταία ακολουθία της ημέρας το απόδειπνο το οποίο κρατάει περίπου μισή ώρα. Το πρώτο μισό της ακολουθίας πραγματοποιείται στο δεύτερο μισό του ναού. Ο τείχος που χωρίζει το ναό στη μέση έχει την διάταξη του τέμπλου με κεντρική είσοδο σαν την ωραία πύλη και δύο πλαϊνές εισόδους, η δε αγιογράφησή του ακολουθεί αυτήν του τέμπλου. Όταν τελείωσε και το απόδειπνο ο ιερέας μας προέτρεψε να περιμένουμε για να προσκυνήσουμε τα κειμήλια της μονής. Τίμιο ξύλο, λείψανα αγίων και το πιο εντυπωσιακό, το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, σε σχήμα ευλογίας, άφθαρτο με τη σάρκα. Οι περισσότεροι αμέσως μετά είδαμε από κοντά την Γλυκοφιλούσα και ειδικά την πίσω ζωγραφισμένη πλευρά που απεικονίζει τη σταύρωση. Η εικόνα είναι μεγάλη της τάξεως του 1,5 μέτρου ύψους και ένας άνθρωπος δύσκολα μπορεί να την μετακινήσει. Είναι ενσωματωμένη στο αριστερό προσκυνητάρι του ναού και μπορείς να δεις την πίσω όψη της (Σταύρωση), από ένα τζαμάκι στα αριστερά. Η Σταύρωση είναι αρκετά φθαρμένη, αλλά όχι τόσο που να μην γίνεται σαφές το θέμα της και τα πρόσωπα που απεικονίζει.
Ήταν περασμένες 4 και το πρόγραμμα πλέον ήταν ελεύθερο. Άλλες φορές που ήρθα στο μοναστήρι, κυρίως το καλοκαίρι, αυτή την ώρα και μέχρι τη δύση του ηλίου μας μιλούσε συνήθως ο Πατήρ Λουκάς. Ένας πραγματικά σοφός γέροντας που οι ομιλίες του σε μαγεύουν και οι τοποθετήσεις του σε διάφορα ζητήματα σε αφήνουν άναυδο. Αυτή τη φορά δεν βρήκα κάποιον γέροντα να μιλάει και μαζί με τους υπόλοιπους προσκυνητές βγήκαμε έξω από το μοναστήρι και καθίσαμε κάτω από μια τεράστια φλαμουριά, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων και αγναντεύοντας βορειοανατολικά τη θάλασσα και τη μονή Σταυρονικήτα. Η ώρα περνάει γρήγορα και στις 5:10 που έδυε ο ήλιος, 12η νυχτερινή για τους Αγιορείτες, μπήκαμε μέσα στο μοναστήρι γιατί οι πόρτες κλείνουν και αποσυρθήκαμε σιγά σιγά στα δωμάτιά μας για ύπνο.
Στο Άγιο Όρος ο ύπνος είναι διαφορετικός. Πιο βαθύς. Πιο ήρεμος. Ίσως να φταίει ο καθαρός αέρας, η μυρωδιά του δάσους, ίσως και η αγιότητα του τόπου. Έτσι στις 1:15 που χτύπησε το σήμαντρο ξύπνησα αμέσως. Το δωμάτιο είχε μια γλυκιά ζεστασιά και δεν σου έκανε κέφι να σηκωθείς από το κρεβάτι. Λίγο αργότερα χτύπησε και η καμπάνα. Σηκώθηκα και άνοιξα την κουρτίνα. Παρά την ομίχλη, η νύχτα ήταν φωτεινή. Το δωμάτιό μου έβλεπε νοτιοδυτικά προς το βουνό. Η κορυφογραμμή του διακρίνονταν καθαρά. Ξάπλωσα πάλι αγναντεύοντας προς τη βουνοκορφή και τον ουρανό. Μοιραία αρχίζεις να προσεύχεσαι. Να ζητάς. «Ζητήστε και θα λάβετε» μας προτρέπει το ευαγγέλιο. Τι να ζητήσεις; Υγεία είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό. Να είναι υγιή τα παιδιά μου. Και οι γονείς και τ’ αδέλφια μας. Και εγώ και η σύζυγος. Και να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σωστά. Με ήθος και αρχές. Να τα καμαρώνουμε όταν μεγαλώσουν. Όπως πιστεύω μας καμαρώνουν και οι γονείς μας. Άραγε πόσοι άλλοι προσκυνητές δεν έχουν προσευχηθεί πίσω από αυτό το παράθυρο. Πόσα αιτήματα προς Αυτόν που έχει τη δύναμη να τα εκπληρώσει. Τις σκέψεις μου διέκοψε ένα χτύπημα στην πόρτα και η φωνή του μοναχού που μας ενημέρωνε ότι ο Όρθρος έχει αρχίσει. Ντύθηκα, πλύθηκα και κατέβηκα στην εκκλησία.
Η εκκλησία ήταν πολύ μικρή. Γύρω στα 60 στασίδια όλα κι όλα. Όπως πάντα πήγα και κάθισα σε ένα στασίδι στο πίσω αριστερό μέρος του ναού δίπλα στο παρεκκλήσι στο οποίο ο προηγούμενος γέροντας εξομολογούσε ή συζητούσε με όποιον ήθελε να τον δει. Ηλεκτρικό δεν υπάρχει μέσα στην εκκλησία. Μόνο κεριά και καντήλια. Η μόνη σύγχρονη τεχνολογία μέσα στην εκκλησία είναι τα καλοριφέρ που περνάνε κάτω από τα στασίδια ζεσταίνοντας ικανοποιητικά το χώρο. Στο απέναντι παρεκκλήσι, της δεξιάς πλευράς, ο γέροντας Νικόδημος, ηγούμενος της μονής, έβλεπε όποιον προσκυνητή ήθελε να τον δει. Μέσα σ’ αυτήν την κατανυκτική ατμόσφαιρα ο προσκυνητής βρίσκει το ιδανικό περιβάλλον για να προσευχηθεί. Χάθηκα μέσα στις σκέψεις και τα αιτήματα. Εδώ είσαι πιο κοντά στον Δημιουργό και νιώθεις ότι σε ακούει. Ζητάς και λαμβάνεις. Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι τα αιτήματα εκπληρώνονται. Ότι και αν ζητήσεις, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό θα εκπληρωθεί. Αρκεί να μην βλάπτει την ψυχή σου. Πολλές φορές ζητάμε πράγματα που μας φαίνονται δίκαια και λογικά. Κάποιες φορές, με το πέρασμα του χρόνου, διαπιστώνουμε ότι αν το αίτημά μας είχε πραγματοποιηθεί, πραγματικά θα μας έβλαπτε. Αν λοιπόν τα αιτήματά μας είναι ωφέλημα για την ψυχή μας, τότε ο Θεός θα τα εκπληρώσει. Δεν κατάλαβα για πότε πέρασε η ώρα και φτάσαμε στο τέλος της Θείας Λειτουργίας. Πολλοί μοναχοί και κοσμικοί κοινώνησαν. Στο τέλος όλοι περάσαμε και πήραμε αντίδωρο και βγαίνοντας ήπιαμε αγιασμό από ένα πορσελάνινο σκεύος με ειδικά μικρά μεταλλικά φλιτζανάκια και πήραμε λίγα σπυριά κόλλυβου εις μνήμη κάποιου γέροντα που κοιμήθηκε. Η ώρα ήταν 6:15. Μείναμε για λίγη ώρα στο προαύλιο ώσπου οι μοναχοί να ετοιμάσουν την τράπεζα, καθώς την ώρα της Θείας Λειτουργίας δεν πραγματοποιείται καμία εργασία, και κατόπιν πήγαμε στην τραπεζαρία όπου μας περίμενε το φαγητό. Το τελετουργικό είναι το ίδιο για όλα τα γεύματα με τη διαφορά ότι στο πρωινό γεύμα πρώτη μπαίνει μια εικόνα συνοδευόμενη από τον ηγούμενο και τους άλλους μοναχούς. Φάγαμε κοφτό μακαρονάκι με κομμάτια, νομίζω, τόνου, με σαλάτα κρασί και φρούτο. Σήμερα δεν υπήρχε δεύτερο φαγητό καθώς ότι φάγαμε ήταν και για τους νηστεύοντες και για τους μη νηστεύοντες. Υπ’ όψιν ότι στο Άγιο Όρος δεν καταναλώνεται κρέας. Στις 7 η ώρα είχαν τελειώσει τα πάντα. Ίσα που είχε αρχίσει να χαράζει. Ανεβήκαμε με τον ξάδελφο στο δωμάτιό μου και συζητήσαμε για αρκετή ώρα. Είχε ξημερώσει Κυριακή και δεν γίνονται εργασίες στο μοναστήρι παρά μόνο οι απαραίτητες. Μαγείρεμα, λάντζα κ.λ.π. Κάποια στιγμή μου είπε ότι στις 9:45 θα έπρεπε να είμαι στη είσοδο της μονής γιατί θα μας περίμενε ο πατήρ Ευτύχιος για να μας πάει στη Δάφνη.
Κατά τις 9:30 βγήκα στην είσοδο της μονής και κάθισα στην φλαμουριά αγναντεύοντας τη θάλασσα. Στις 10:00 ήρθαν τόσο οι υπόλοιποι επισκέπτες όσο και ο μοναχός με ένα δεξιοτίμονο 4Χ4 στέισον FORD με το οποίο σε λιγότερο από μια ώρα φτάσαμε στη Δάφνη. Μέχρι τις 12:15 που έφευγε το φέρι μποτ γύριζα στα μαγαζάκια και αγόρασα κάποιες εικονίτσες και κομποσκίνια. Πριν την επιβίβαση έπρεπε να περάσουμε υποχρεωτικά μέσα από το τελωνείο όπου γίνεται ένας υποτυπώδης έλεγχος αποσκευών. Στο πλοίο κάθισα με μια παρέα 3 ατόμων από την Χαλκίδα που έμειναν 4 ημέρες στην Ξενοφώντος και έναν άλλο κύριο από τη Σέρρες που πήγε να επισκεφθεί τον γιο του που είναι μοναχός στην Ξενοφώντος. Η ώρα πέρασε γρήγορα και ευχάριστα. Κατά τις 2:00 πια φτάσαμε στην Ουρανούπολη. Κατεβαίνοντας από το καράβι είδα μαζεμένο κόσμο γύρω από ένα φορτηγάκι. Ένας ψαράς πουλούσε τονάκια ψαρεμένα το ίδιο πρωινό. Κάθε ψάρι είχε βάρος ενός κιλού περίπου και κόστιζε 5 ευρώ. Πήρα δύο και αφού τα έδεσα καλά σε διπλή σακούλα ξεκίνησα για την Θεσσαλονίκη. Μέχρι το Σταυρό πηγαίναμε αργά γιατί και ο δρόμος ήταν στενός και με στροφές και τα αυτοκίνητα πολλά οπότε ήταν άσκοπο να μπεις σε μια διαδικασία προσπεράσεων. Στη στροφή της Ρεντίνας πριν μπω στην Εγνατία βλέπω μια πινακίδα που έλεγε «Αγία Μαρίνα 500μ.». Αντί να στρίψω συνέχισα και πήγα μέχρι την μικρή εκκλησία.
Η Αγία Μαρίνα είναι ένας πολύ παλιός Βυζαντινός ναός πάνω στην παλαιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης Καβάλας. Από το δρόμο φαίνεται μόνο η χαρακτηριστική πέτρινη σκεπή της. Σταματάει πολύς κόσμος εδώ για ν’ ανάψει ένα κεράκι. Μετά και την απαραίτητη αυτή στάση ξεκίνησα για το σπίτι στο οποίο έφτασα κατά τις 4.
Παρ’ ότι η επίσκεψη στο Άγιο Όρος ήταν αστραπή και αρκετά κουραστική, γύρισα αναζωογονημένος, αισιόδοξος, και πιο δυνατός. Παλαιότερα πήγαινα στο Άγιο Όρος 3-4 φορές το χρόνο. Τα τελευταία 5 χρόνια δεν πήγα καθόλου. Έτσι αυτή η επίσκεψη ανακάλεσε στη μνήμη μου τις ιστορίες που έχω ακούσει τόσες φορές στο Άγιο Όρος. Τις ομιλίες σοφών γερόντων που μοναδικό τους μέλημα είναι η ανάπαυση της ψυχής του ακροατών τους. Τις συζητήσεις με χαρισματικούς και ταπεινούς ανθρώπους που δεν ζητούν τίποτε. Δεν επιδιώκουν ούτε καν το θαυμασμό μας. Που σου παρέχουν αφειδώς τροφή για σκέψεις και προβληματισμό. Που προσπαθούν να σου μεταδώσουν τα βιώματα και τις εμπειρίες τους. Που δεν ενδιαφέρονται για υλικά αγαθά και απολαύσεις. Που αδιαφορούν για αξιώματα και δόξα. Που αναπαύονται και ως έσχατοι των ταπεινών. Που σου προσφέρουν ακόμη και ότι δεν θα τολμούσες να ζητήσεις. Που σου ανοίγουν την πόρτα του περιβολιού για να μπεις και να θαυμάσεις τους ωραιότερους καρπούς. Που σε προτρέπουν να πάρεις και να γευτείς όποιους θέλεις. Που σου προσφέρουν την ωραιότερη τροφή για να νικήσεις την πείνα σου.Γιατί στο περιβόλι θέλουν να νοιώθεις ότι όλοι οι καρποί είναι δικοί σου. Ότι και το περιβόλι είναι δικό σου. Γιατί οι καρποί είναι ανεξάντλητοι. Γιατί αυτό το περιβόλι δεν είναι σαν τα άλλα που ξέρουμε. Είναι το ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη μου επίσκεψη στο Άγιο Όρος ήταν η πρώτη φορά που θα έμπαινα μέσα με το πρώτο καραβάκι. Τα τελευταία 30 χλμ. της διαδρομής τα μάτια μου έκλειναν και αναγκάστηκα να μειώσω την ταχύτητά μου. Ο δρόμος ήταν σκοτεινός και είχε αλλεπάλληλες στροφές απαιτώντας όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.
Τελικά κατά τις 6:30 έφτασα στην Ουρανούπολη. Αφού πάρκαρα σε κάποιο στενό κοντά στο λιμάνι και εφοδιάστηκα με το διαμονητήριό μου μπήκα στην «Αγία Άννα». Στις 7:10 περίπου το πλοίο άφηνε το λιμάνι της Ουρανούπολης και άρχισε νωχελικά να κινείται με κατεύθυνση Νοτιοδυτική. Μόλις που άρχισε να χαράζει.
Η Δάφνη είναι το κεντρικό λιμάνι του Αγίου Όρους. Έχει τελωνείο, ταχυδρομείο, εκδοτήριο εισιτηρίων, δύο εστιατόρια, λίγα δωμάτια για φιλοξενία ταξιδιωτών και τρία μαγαζάκια με εικόνες, λιβάνια, και άλλα ενθύμια και προϊόντα του Αγίου Όρους.Εδώ σταθμεύουν τα αυτοκίνητα των μονών περιμένοντας να φορτώσουν προμήθειες, το λεωφορείο που πηγαίνει στις Καρυές, και τα πουλμανάκια που μπορούν να μισθώσουν οι προσκυνητές για να μετακινηθούν στο εσωτερικό της Αθωνικής πολιτείας. Στη Δάφνη φτάνει και το κυρίως δρομολόγιο που μεταφέρει τους ταξιδιώτες από την Ουρανούπολη και φτάνει εδώ κατά τις 12 το μεσημέρι.
Λίγο αργότερα φεύγει από εδώ, συνήθως το «Αγία Άννα» για να μεταφέρει τους προσκυνητές στα μοναστήρια της νοτιοδυτικής πλευράς της χερσονήσου. Κανείς μπορεί να φτάσει μέχρι την Έρημο και τα Καυσοκαλύβια που βρίσκονται στο νοτιοδυτικό άκρο του Αγίου Όρους. Στις ρίζες του αγέρωχου Άθωνα που στέκει εκεί άγριος και απόκρημνος στα 2033μ από το ύψος της επιφάνειας της θάλασσας και άλλο τόσο από το πυθμένα της. Είναι λες και ο Θεός ξερίζωσε το βουνό από τον πάτο της θάλασσας και το έστησε εκεί στην άκρη της χερσονήσου, μετατρέποντας αυτό το κομμάτι της Χαλκιδικής σε ένα ιδανικό ησυχαστήριο δίπλα στην πολύβουη τουριστική υπόλοιπη ακτογραμμή της.
Κανείς δεν επιχειρεί τον περίπλου του Άθωνα γιατί ακόμη και το καλοκαίρι που όλη η γύρω θάλασσα είναι λάδι, εδώ γίνεται χαλασμός με έναν περίεργο κυματισμό που αποτρέπει και τους πλέον τολμηρούς. Άλλωστε είναι γνωστό το πάθημα του Ξέρξη που έχασε εκεί σχεδόν το σύνολο του στόλου του οδηγώντας τον την επόμενη φορά να βάλει ρόδες στα πλοία του και να τα περάσει από το στενό πέρασμα στα Νέα Ρόδα.
Τα μοναστήρια της Ανατολικής πλευράς εξυπηρετούνται ακτοπλοϊκώς μέσω Ιερισσού και οδικώς μέσω Καρυών.
Φτάσαμε στη Δάφνη κατά τις 9. Πριν καν αποβιβαστώ είδα το ξάδελφο να ψάχνει μέσα στο πλήθος. Ο πατήρ Ν. είναι μοναχός στην Ι.Μ. Φιλοθέου εδώ και 25 χρόνια.
Μετά τους πρώτους χαιρετισμούς, πήρε τα πράγματά μου και τα έβαλε στην καρότσα ενός υπερυψωμένου διπλοκάμπινου 4Χ4 αγροτικού. Περιμέναμε άλλα 4 άτομα. Έναν κύριο με τους δυο του γιους περίπου 11-12 ετών και έναν νεαρό ακόμη. Ξεκινήσαμε για το μοναστήρι και σε 20 περίπου λεπτά λίγο πριν τις Καρυές βγήκαμε από τον «κεντρικό» δρόμο και πήραμε έναν αγροτικό πιο στενό.
Ο «κεντρικός» δρόμος είναι ένας κακοτράχαλος χωματόδρομος που σε κάποια σημεία του έχει τσιμενταριστεί, ή στρωθεί με πέτρες για να μην γίνει αδιάβατος από τις βροχές. Κανονικά αυτοκίνητα δεν μπορούν να τον περπατήσουν. Θα διαλυθούν. Μόνο 4Χ4 τζιπάκια και αγροτικά ή ειδικά υπερυψωμένα οχήματα μπορούν να κινηθούν αξιόπιστα.
Οι Καρυές είναι η πρωτεύουσα του Αγίου Όρους και διαθέτει ότι ένα μικρό τουριστικό χωριό. Πανδοχείο, εστιατόριο, μαγαζάκια με αναμνηστικά και προϊόντα, ακόμη και ελικοδρόμιο. Στην πλατεία της σταθμεύουν τα λεωφορεία και τα πουλμανάκια για τις μετακινήσεις. Τα ΤΑΞΙ του Αγίου Όρους.Εδώ βρίσκονται τα γραφεία τόσο της πολιτικής όσο και της μοναστικής διοίκησης του Αγίου Όρους και η Αθωνιάδα σχολή. Το σχολείο του Αγίου Όρους.
Όλη η περιοχή είναι γεμάτη από μικρά ή και μεγαλύτερα κελιά μοναχών ενώ στα Νότια βρίσκεται η Ι.Μ. Κουτλουμουσίου η πρώτη που μπορεί να δει ο νεοφερμένος προσκυνητής και Βόρεια η σκήτη του Αγίου Ανδρέα ή το Σεράι όπως το αποκαλούν. Ένα συγκρότημα τεράστιο που ο μη γνωρίζων μπορεί να το θεωρήσει μοναστήρι.
Αυτό που πρέπει να δει όμως κάποιος οπωσδήποτε είναι το Πρωτάτο. Η κεντρική εκκλησία των Καρυών που φιλοξενεί την θαυματουργή εικόνα του Άξιον Εστί.
Από εδώ λοιπόν αρχίζει η εξερεύνηση της Αθωνικής Πολιτείας που για άλλους είναι τουριστική και για άλλους πνευματική.
Τουριστικώς όλη η Χερσόνησος έχει ενδιαφέρον καθώς το τοπίο είναι σχεδόν παρθένο και η φύση μαγεύει τον ταξιδιώτη.
Αυτό που έχει όμως πραγματικό ενδιαφέρον είναι η πνευματική διάσταση για τον επισκέπτη, που αν επιχειρήσει να εξερευνήσει, θα καταλάβει γιατί κάποιοι άνθρωποι φεύγοντας από εδώ, η ζωή τους αλλάζει για πάντα.
Ο δρόμος που πήραμε περνούσε μέσα από ένα πυκνό δάσος με πανύψηλες, κυρίως καστανιές, που οι αψιδωτές φυλλωσιές τους έκλιναν κάθε οπτική πρόσβαση προς τον ουρανό δημιουργώντας ένα φυσικό τούνελ. Σε κάποια σημεία οι κατηφοριές ήταν πολύ απότομες αναγκάζοντας τον οδηγό να επιλέξει τις πολύ αργές σχέσεις στο αυτόματο κιβώτιο του αγροτικού. Κάποτε βγήκαμε από το «τούνελ» και βρεθήκαμε σε μια διασταύρωση όπου οι χαρακτηριστικές κόκκινες ξύλινες πινακιδούλες μας ενημέρωσαν ότι έπρεπε να πάρουμε την αριστερή διακλάδωση για την Φιλοθέου, αλλιώς θα βγαίναμε στη Σιμωνόπετρα. Λίγο πιο κάτω σε ένα αρκετά μεγάλο ξέφωτο συναντήσαμε το «εργοστάσιο» ξυλείας της μονής στο οποίο έκανε το διακόνιμά του ο μοναχός που μας συνόδευε. Υπήρχε μεταξύ των άλλων και ένας μικρός ζωολογικός κήπος! Κότες, πάπιες, χήνες, γαλοπούλες, 7 μικρά αγριογούρουνα και ένα ζαρκαδάκι.
Σταματήσαμε για λίγο και μέχρι ο μοναχός να τελειώσει κάποιες δουλειές οι υπόλοιποι χαζεύαμε τα αγριογούρουνα και το ζαρκαδάκι. Ειδικά τα παιδιά ξετρελάθηκαν. Τελικά λίγο μετά τις 10 φτάσαμε στο μοναστήρι. Παρκάραμε στο πίσω μέρος της μονής και μπήκαμε από το παραπόρτι των μαγειρείων όπου άφησα και τα καλούδια που είχαν στείλει η μάνα μου και η θεία μου. Από ένα ταψί τυρόπιτα και σπανακόπιτα, κάτι άλλα αρτοσκευάσματα, καφέ και λουκούμια.
Η Ι.Μ. Φιλοθέου είναι το 12° τη τάξη μοναστήρι του Αγίου Όρους. Χτίστηκε το τελευταίο τέταρτο του 10ου αιώνα από τον Όσιο Φιλόθεο που ήταν και ο πρώτος κτήτορας της μονής. Τα πρώτα χρόνια αναφέρεται σε διάφορα έγγραφα ως μονή της Φτέρης, ή της Θεοτόκου. Σε έγγραφο του Πρώτου Νικηφόρου του 1015 αναφέρεται ως μονή Φιλοθέου. Είναι ένα τετράπλευρο κτίσμα ύψους περίπου 20 μέτρων στο κέντρο του οποίου είναι κτισμένο το καθολικό, η κυρίως εκκλησία της μονής, που είναι αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Τα κτήρια που συναντά ο προσκυνητής σήμερα είναι του 18ου και 19ου αιώνα καθώς το καθολικό είχε καταρρεύσει το 1746 και στην θέση του χτίστηκε αυτό που βλέπουμε σήμερα. Έχει άλλα 6 παρεκκλήσια μέσα στον περίβολο της μονής και τρία έξω απ’ αυτόν. 'Επίσης 12 κελιά που βρίσκονται γύρω της, από τα οποία τα μισά δεν κατοικούνται, και ένα στις Καρυές, του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που χρησιμεύει και για αντιπροσωπείο της. Το 1871 το μοναστήρι καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά που άφησε όρθια μόνο το καθολικό, την τράπεζα (τραπεζαρία) και την βιβλιοθήκη της μονής. Ξανακτίστηκε και σιγά σιγά πήρε την σημερινή του μορφή. Εδώ μόνασε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός για 17 χρόνια. Στις αρχές του 16ου αιώνα ο ηγούμενός της Διονύσιος τη μετέτρεψε από ιδιόρρυθμη σε κοινόβια. Λόγω όμως της εχθρικής στάσεως των σλαβόφιλων μοναχών , που αναχώρησαν από εδώ πολύ αργότερα, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το 'Όρος και να καταλήξει στον 'Όλυμπο, όπου ίδρυσε το δικό του μοναστήρι, που σώζεται μέχρι σήμερα, γνωστό ως «μονή του αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω». Έτυχε της εύνοιας πολλών Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου και Τσάρων της Ρωσίας με αποτέλεσμα να συγκεντρώσει πολλά και αξιόλογα κειμήλια όπως: τεμάχιο Τιμίου Ξύλου, το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, δώρο του Ανδρόνικου Β ., λείψανα άλλων αγίων, σταυροί, πολλά άμφια και εκκλησιαστικά σκεύη. Οπωσδήποτε όμως το καλύτερο κειμήλιο για τη μονή Φιλοθέου, είναι η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, που βρίσκεται στο αριστερό προσκυνητάρι του καθολικού. Είναι αμφίπλευρη και στο πίσω μέρος της έχει ζωγραφισμένη τη Σταύρωση. Είναι από τις εικόνες που διασώθηκαν από την εικονομαχία και μεταφέρθηκαν θαυματουργικά στον Άθω. Ήταν στην κατοχή της Βικτωρίας, συζύγου του εικονομάχου συγκλητικού Συμεών, η οποία, για να μην την παραδώσει, την έριξε στη θάλασσα της Πόλης. Η εικόνα πλέοντας όρθια στα κύματα έφθασε στον αρσανά (λιμάνι) της μονής Φιλοθέου, όπου παραλήφθηκε με μεγάλη τιμή από τον ηγούμενο και τους πατέρες της μονής, που είχαν ειδοποιηθεί με αποκάλυψη της Παναγίας. Στο σημείο της ακτής, όπου απέθεσαν την εικόνα ανέβλυσε αγίασμα. Εκεί κάθε χρόνο τη Δευτέρα της Διακαινησίμου γίνεται λιτανεία και αγιασμός. Η βιβλιοθήκη της μονής περιέχει μαζί με τα πολλά έντυπά της και 250 χειρόγραφα, από τα οποία τα 54 είναι περγαμηνά. Η μονή Φιλοθέου ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ιδιόρρυθμης ζωής, έγινε κοινόβια την 1η Οκτωβρίου 1973 με απόφαση της Ιεράς Κοινότητος και του τότε πατριάρχη Δημητρίου.
Ανεβήκαμε στο αρχονταρίκι όπου μας κέρασαν το παραδοσιακό λουκούμι με ρακί και μας έδωσαν τα δωμάτιά μας. Το δικό μου ήταν στον τρίτο όροφο, στην νοτιοδυτική πλευρά και φιλοξενούσε άλλον ένα προσκυνητή το οποίο μέχρι να φύγω δεν συνάντησα. Ήρθε και ο ξάδελφος στο δωμάτιο και τα είπαμε για λίγο, αφού μέχρι την επόμενη ακολουθία, τον Εσπερινό, στις 2 το μεσημέρι έπρεπε να τελειώσει κάποιες δουλειές. Εγώ ξάπλωσα λίγο να ξεκουραστώ και για πότε με πήρε ο ύπνος δεν κατάλαβα. Ξύπνησα από το σήμαντρο που μας καλούσε στην εκκλησία. Κατά τις 3 που τελείωσε ο Εσπερινός πήγαμε όλοι στην τράπεζα για φαγητό.Το φαγητό στο Άγιο Όρος είναι μια ιεροτελεστία. Στην τραπεζαρία (τράπεζα) προσέρχονται όλοι μαζί, μοναχοί και επισκέπτες. Υπάρχει ένα τραπέζι στο οποίο κάθονται οι κεφαλές της μονής: ο ηγούμενος, ο αντιπρόσωπος της μονής, ο ιερέας και οι τυχόν καλεσμένοι ιερωμένοι. Ύστερα από μια σύντομη προσευχή κάθονται όλοι για φαγητό εκτός από έναν μοναχό που ανεβασμένος σε έναν άμβωνα διαβάζει πατερικά κείμενα, ιστορίες δηλαδή, από την δράση Αγίων. Καθένας είχε μπροστά του δύο είδη φαγητού. Ένα κανονικό και ένα νηστίσιμο. Ήταν η πρώτη μέρα της νηστείας των Χριστουγέννων με το νέο ημερολόγιο αλλά επειδή οι Αγιορείτες για λόγους παράδοσης ακολουθούν το Βυζαντινό (παλαιό) ημερολόγιο η νηστεία τους δεν είχε αρχίσει ακόμη. Το Άγιο Όρος ακολουθεί για λόγους παράδοσης το Βυζαντινό ημερολόγιο, 13 μέρες πίσω από εμάς, και την Βυζαντινή ώρα. Στο Βυζάντιο η ώρα μετρούσε διαφορετικά απ’ ότι σήμερα. Η νέα μέρα άρχιζε με την δύση του ηλίου. Κατά την δύση του ηλίου λοιπόν στο Άγιο Όρος τα ρολόγια δείχνουν 12 νυκτερινή. Αλλάζουν την ώρα τους κάθε βδομάδα και αυτό τον καιρό γυρίζουν τα ρολόγια τους 6-7 λεπτά πίσω κάθε φορά.
Το κανονικό φαγητό ήταν ένα σουφλέ με αυγά και τηγανιτές πατάτες στο φούρνο και το νηστίσιμο πουρές με ολόκληρα φρέσκα μανιτάρια.. Υπήρχε επίσης ψωμί ολικής άλεσης, σαλάτα, τυρί, φρούτο και κρασί. Όλα πεντανόστιμα λες και έχουν μέσα κάτι μαγικό. 4-5 λεπτά αφού αρχίσαμε να τρώμε, ο ηγούμενος χτύπησε ένα κουδουνάκι και ο μοναχός που διάβαζε τις ιστορίες είπε το «Δι ευχών των αγίων……..» και όλοι κάναμε το σταυρό μας. Μέχρι εκείνη την ώρα κανείς δεν πίνει ούτε νερό ούτε κρασί. Το κουδουνάκι σημαίνει ότι μπορούμε πλέον να πιούμε ότι θέλουμε. Ο μοναχός συνεχίζει να διαβάζει και ο ηγούμενος που βλέπει όλη την τράπεζα, περιμένει να τελειώσει το φαγητό του και ο τελευταίος και χτυπάει πάλι το κουδουνάκι. Ο μοναχός σταματάει το διάβασμα κατεβαίνει από τον άμβωνα και πάει προς τον ηγούμενο ο οποίος του δίνει μια φέτα ψωμί και ένα ποτήρι κρασί. Ακολουθεί μια σύντομη προσευχή την οποία ψέλνουμε όλοι μαζί κατά τη διάρκεια της οποίας δύο μοναχοί, ο ένας κρατώντας ένα θυμιατό χειρός με κουδουνάκια, που όμοιό του δεν έχω δει σε εκκλησίες και ο άλλος κρατώντας ένα μικρό κομμάτι ψωμί σαν αντίδωρο περνάνε μπροστά από όλους μας προτάσσοντας το αντίδωρο από το οποίο τσιμπολογάς ένα ψιχουλάκι. Μετά από αυτό αποχωρεί πρώτος ο ηγούμενος με τη συνοδεία του και στέκεται στην έξοδο περιμένοντας όλους να περάσουν από μπροστά του για να τους ευλογήσει. Όλοι μαζί πάμε στην εκκλησία όπου πραγματοποιείται η τελευταία ακολουθία της ημέρας το απόδειπνο το οποίο κρατάει περίπου μισή ώρα. Το πρώτο μισό της ακολουθίας πραγματοποιείται στο δεύτερο μισό του ναού. Ο τείχος που χωρίζει το ναό στη μέση έχει την διάταξη του τέμπλου με κεντρική είσοδο σαν την ωραία πύλη και δύο πλαϊνές εισόδους, η δε αγιογράφησή του ακολουθεί αυτήν του τέμπλου. Όταν τελείωσε και το απόδειπνο ο ιερέας μας προέτρεψε να περιμένουμε για να προσκυνήσουμε τα κειμήλια της μονής. Τίμιο ξύλο, λείψανα αγίων και το πιο εντυπωσιακό, το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, σε σχήμα ευλογίας, άφθαρτο με τη σάρκα. Οι περισσότεροι αμέσως μετά είδαμε από κοντά την Γλυκοφιλούσα και ειδικά την πίσω ζωγραφισμένη πλευρά που απεικονίζει τη σταύρωση. Η εικόνα είναι μεγάλη της τάξεως του 1,5 μέτρου ύψους και ένας άνθρωπος δύσκολα μπορεί να την μετακινήσει. Είναι ενσωματωμένη στο αριστερό προσκυνητάρι του ναού και μπορείς να δεις την πίσω όψη της (Σταύρωση), από ένα τζαμάκι στα αριστερά. Η Σταύρωση είναι αρκετά φθαρμένη, αλλά όχι τόσο που να μην γίνεται σαφές το θέμα της και τα πρόσωπα που απεικονίζει.
Ήταν περασμένες 4 και το πρόγραμμα πλέον ήταν ελεύθερο. Άλλες φορές που ήρθα στο μοναστήρι, κυρίως το καλοκαίρι, αυτή την ώρα και μέχρι τη δύση του ηλίου μας μιλούσε συνήθως ο Πατήρ Λουκάς. Ένας πραγματικά σοφός γέροντας που οι ομιλίες του σε μαγεύουν και οι τοποθετήσεις του σε διάφορα ζητήματα σε αφήνουν άναυδο. Αυτή τη φορά δεν βρήκα κάποιον γέροντα να μιλάει και μαζί με τους υπόλοιπους προσκυνητές βγήκαμε έξω από το μοναστήρι και καθίσαμε κάτω από μια τεράστια φλαμουριά, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων και αγναντεύοντας βορειοανατολικά τη θάλασσα και τη μονή Σταυρονικήτα. Η ώρα περνάει γρήγορα και στις 5:10 που έδυε ο ήλιος, 12η νυχτερινή για τους Αγιορείτες, μπήκαμε μέσα στο μοναστήρι γιατί οι πόρτες κλείνουν και αποσυρθήκαμε σιγά σιγά στα δωμάτιά μας για ύπνο.
Στο Άγιο Όρος ο ύπνος είναι διαφορετικός. Πιο βαθύς. Πιο ήρεμος. Ίσως να φταίει ο καθαρός αέρας, η μυρωδιά του δάσους, ίσως και η αγιότητα του τόπου. Έτσι στις 1:15 που χτύπησε το σήμαντρο ξύπνησα αμέσως. Το δωμάτιο είχε μια γλυκιά ζεστασιά και δεν σου έκανε κέφι να σηκωθείς από το κρεβάτι. Λίγο αργότερα χτύπησε και η καμπάνα. Σηκώθηκα και άνοιξα την κουρτίνα. Παρά την ομίχλη, η νύχτα ήταν φωτεινή. Το δωμάτιό μου έβλεπε νοτιοδυτικά προς το βουνό. Η κορυφογραμμή του διακρίνονταν καθαρά. Ξάπλωσα πάλι αγναντεύοντας προς τη βουνοκορφή και τον ουρανό. Μοιραία αρχίζεις να προσεύχεσαι. Να ζητάς. «Ζητήστε και θα λάβετε» μας προτρέπει το ευαγγέλιο. Τι να ζητήσεις; Υγεία είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό. Να είναι υγιή τα παιδιά μου. Και οι γονείς και τ’ αδέλφια μας. Και εγώ και η σύζυγος. Και να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σωστά. Με ήθος και αρχές. Να τα καμαρώνουμε όταν μεγαλώσουν. Όπως πιστεύω μας καμαρώνουν και οι γονείς μας. Άραγε πόσοι άλλοι προσκυνητές δεν έχουν προσευχηθεί πίσω από αυτό το παράθυρο. Πόσα αιτήματα προς Αυτόν που έχει τη δύναμη να τα εκπληρώσει. Τις σκέψεις μου διέκοψε ένα χτύπημα στην πόρτα και η φωνή του μοναχού που μας ενημέρωνε ότι ο Όρθρος έχει αρχίσει. Ντύθηκα, πλύθηκα και κατέβηκα στην εκκλησία.
Η εκκλησία ήταν πολύ μικρή. Γύρω στα 60 στασίδια όλα κι όλα. Όπως πάντα πήγα και κάθισα σε ένα στασίδι στο πίσω αριστερό μέρος του ναού δίπλα στο παρεκκλήσι στο οποίο ο προηγούμενος γέροντας εξομολογούσε ή συζητούσε με όποιον ήθελε να τον δει. Ηλεκτρικό δεν υπάρχει μέσα στην εκκλησία. Μόνο κεριά και καντήλια. Η μόνη σύγχρονη τεχνολογία μέσα στην εκκλησία είναι τα καλοριφέρ που περνάνε κάτω από τα στασίδια ζεσταίνοντας ικανοποιητικά το χώρο. Στο απέναντι παρεκκλήσι, της δεξιάς πλευράς, ο γέροντας Νικόδημος, ηγούμενος της μονής, έβλεπε όποιον προσκυνητή ήθελε να τον δει. Μέσα σ’ αυτήν την κατανυκτική ατμόσφαιρα ο προσκυνητής βρίσκει το ιδανικό περιβάλλον για να προσευχηθεί. Χάθηκα μέσα στις σκέψεις και τα αιτήματα. Εδώ είσαι πιο κοντά στον Δημιουργό και νιώθεις ότι σε ακούει. Ζητάς και λαμβάνεις. Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι τα αιτήματα εκπληρώνονται. Ότι και αν ζητήσεις, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό θα εκπληρωθεί. Αρκεί να μην βλάπτει την ψυχή σου. Πολλές φορές ζητάμε πράγματα που μας φαίνονται δίκαια και λογικά. Κάποιες φορές, με το πέρασμα του χρόνου, διαπιστώνουμε ότι αν το αίτημά μας είχε πραγματοποιηθεί, πραγματικά θα μας έβλαπτε. Αν λοιπόν τα αιτήματά μας είναι ωφέλημα για την ψυχή μας, τότε ο Θεός θα τα εκπληρώσει. Δεν κατάλαβα για πότε πέρασε η ώρα και φτάσαμε στο τέλος της Θείας Λειτουργίας. Πολλοί μοναχοί και κοσμικοί κοινώνησαν. Στο τέλος όλοι περάσαμε και πήραμε αντίδωρο και βγαίνοντας ήπιαμε αγιασμό από ένα πορσελάνινο σκεύος με ειδικά μικρά μεταλλικά φλιτζανάκια και πήραμε λίγα σπυριά κόλλυβου εις μνήμη κάποιου γέροντα που κοιμήθηκε. Η ώρα ήταν 6:15. Μείναμε για λίγη ώρα στο προαύλιο ώσπου οι μοναχοί να ετοιμάσουν την τράπεζα, καθώς την ώρα της Θείας Λειτουργίας δεν πραγματοποιείται καμία εργασία, και κατόπιν πήγαμε στην τραπεζαρία όπου μας περίμενε το φαγητό. Το τελετουργικό είναι το ίδιο για όλα τα γεύματα με τη διαφορά ότι στο πρωινό γεύμα πρώτη μπαίνει μια εικόνα συνοδευόμενη από τον ηγούμενο και τους άλλους μοναχούς. Φάγαμε κοφτό μακαρονάκι με κομμάτια, νομίζω, τόνου, με σαλάτα κρασί και φρούτο. Σήμερα δεν υπήρχε δεύτερο φαγητό καθώς ότι φάγαμε ήταν και για τους νηστεύοντες και για τους μη νηστεύοντες. Υπ’ όψιν ότι στο Άγιο Όρος δεν καταναλώνεται κρέας. Στις 7 η ώρα είχαν τελειώσει τα πάντα. Ίσα που είχε αρχίσει να χαράζει. Ανεβήκαμε με τον ξάδελφο στο δωμάτιό μου και συζητήσαμε για αρκετή ώρα. Είχε ξημερώσει Κυριακή και δεν γίνονται εργασίες στο μοναστήρι παρά μόνο οι απαραίτητες. Μαγείρεμα, λάντζα κ.λ.π. Κάποια στιγμή μου είπε ότι στις 9:45 θα έπρεπε να είμαι στη είσοδο της μονής γιατί θα μας περίμενε ο πατήρ Ευτύχιος για να μας πάει στη Δάφνη.
Κατά τις 9:30 βγήκα στην είσοδο της μονής και κάθισα στην φλαμουριά αγναντεύοντας τη θάλασσα. Στις 10:00 ήρθαν τόσο οι υπόλοιποι επισκέπτες όσο και ο μοναχός με ένα δεξιοτίμονο 4Χ4 στέισον FORD με το οποίο σε λιγότερο από μια ώρα φτάσαμε στη Δάφνη. Μέχρι τις 12:15 που έφευγε το φέρι μποτ γύριζα στα μαγαζάκια και αγόρασα κάποιες εικονίτσες και κομποσκίνια. Πριν την επιβίβαση έπρεπε να περάσουμε υποχρεωτικά μέσα από το τελωνείο όπου γίνεται ένας υποτυπώδης έλεγχος αποσκευών. Στο πλοίο κάθισα με μια παρέα 3 ατόμων από την Χαλκίδα που έμειναν 4 ημέρες στην Ξενοφώντος και έναν άλλο κύριο από τη Σέρρες που πήγε να επισκεφθεί τον γιο του που είναι μοναχός στην Ξενοφώντος. Η ώρα πέρασε γρήγορα και ευχάριστα. Κατά τις 2:00 πια φτάσαμε στην Ουρανούπολη. Κατεβαίνοντας από το καράβι είδα μαζεμένο κόσμο γύρω από ένα φορτηγάκι. Ένας ψαράς πουλούσε τονάκια ψαρεμένα το ίδιο πρωινό. Κάθε ψάρι είχε βάρος ενός κιλού περίπου και κόστιζε 5 ευρώ. Πήρα δύο και αφού τα έδεσα καλά σε διπλή σακούλα ξεκίνησα για την Θεσσαλονίκη. Μέχρι το Σταυρό πηγαίναμε αργά γιατί και ο δρόμος ήταν στενός και με στροφές και τα αυτοκίνητα πολλά οπότε ήταν άσκοπο να μπεις σε μια διαδικασία προσπεράσεων. Στη στροφή της Ρεντίνας πριν μπω στην Εγνατία βλέπω μια πινακίδα που έλεγε «Αγία Μαρίνα 500μ.». Αντί να στρίψω συνέχισα και πήγα μέχρι την μικρή εκκλησία.Η Αγία Μαρίνα είναι ένας πολύ παλιός Βυζαντινός ναός πάνω στην παλαιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης Καβάλας. Από το δρόμο φαίνεται μόνο η χαρακτηριστική πέτρινη σκεπή της. Σταματάει πολύς κόσμος εδώ για ν’ ανάψει ένα κεράκι. Μετά και την απαραίτητη αυτή στάση ξεκίνησα για το σπίτι στο οποίο έφτασα κατά τις 4.
Παρ’ ότι η επίσκεψη στο Άγιο Όρος ήταν αστραπή και αρκετά κουραστική, γύρισα αναζωογονημένος, αισιόδοξος, και πιο δυνατός. Παλαιότερα πήγαινα στο Άγιο Όρος 3-4 φορές το χρόνο. Τα τελευταία 5 χρόνια δεν πήγα καθόλου. Έτσι αυτή η επίσκεψη ανακάλεσε στη μνήμη μου τις ιστορίες που έχω ακούσει τόσες φορές στο Άγιο Όρος. Τις ομιλίες σοφών γερόντων που μοναδικό τους μέλημα είναι η ανάπαυση της ψυχής του ακροατών τους. Τις συζητήσεις με χαρισματικούς και ταπεινούς ανθρώπους που δεν ζητούν τίποτε. Δεν επιδιώκουν ούτε καν το θαυμασμό μας. Που σου παρέχουν αφειδώς τροφή για σκέψεις και προβληματισμό. Που προσπαθούν να σου μεταδώσουν τα βιώματα και τις εμπειρίες τους. Που δεν ενδιαφέρονται για υλικά αγαθά και απολαύσεις. Που αδιαφορούν για αξιώματα και δόξα. Που αναπαύονται και ως έσχατοι των ταπεινών. Που σου προσφέρουν ακόμη και ότι δεν θα τολμούσες να ζητήσεις. Που σου ανοίγουν την πόρτα του περιβολιού για να μπεις και να θαυμάσεις τους ωραιότερους καρπούς. Που σε προτρέπουν να πάρεις και να γευτείς όποιους θέλεις. Που σου προσφέρουν την ωραιότερη τροφή για να νικήσεις την πείνα σου.Γιατί στο περιβόλι θέλουν να νοιώθεις ότι όλοι οι καρποί είναι δικοί σου. Ότι και το περιβόλι είναι δικό σου. Γιατί οι καρποί είναι ανεξάντλητοι. Γιατί αυτό το περιβόλι δεν είναι σαν τα άλλα που ξέρουμε. Είναι το ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.
Δευτέρα 28 Ιουλίου 2008
ΜΑΘΗΜΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
Παρασκευή πρωί και ο καθηγητής Φιλοσοφίας μπαίνει στο ασφυκτικά γεμάτο αμφιθέατρο κρατώντας ένα μεγάλο χάρτινο κουτί.
Ο κ. καθηγητής συνήθιζε κάθε Παρασκευή να κάνει ένα διαφορετικό μάθημα στους φοιτητές του με αποτέλεσμα το μεγάλο αμφιθέατρο της σχολής να γεμίζει όχι μόνο από φοιτητές της φιλοσοφίας αλλά και άλλους φοιτητές, ακόμη και από ανθρώπους που ήθελαν απλά να ακούσουν και να δουν από κοντά τον φημισμένο κ. καθηγητή.
Σήμερα, ο συνήθως λαλίστατος καθηγητής, κατευθύνθηκε στην έδρα αμίλητος και έβγαλε μέσα από το κουτί ένα μεγάλο διαφανές γυάλινο βάζο και το τοποθέτησε πάνω στο γραφείο.
Μετά έβγαλε από το κουτί μια σακούλα γεμάτη μεγάλες πέτρες της θάλασσας. Λείες σε αποχρώσεις του γκρι με γαλάζια, πράσινα και κόκκινα "νερά". Χωρίς να πει τίποτα γέμισε το γυάλινο βάζο με τις πέτρες και απομακρύνθηκε από την έδρα. Αφού κοίταζε για μερικά λεπτά το βάζο είπε:
Είναι γεμάτο το βάζο;
Οι περισσότεροι από το ακροατήριο απάντησαν "ΝΑΙ", ενώ κάποιοι φοιτητές του τον παρακολουθούσαν προβληματισμένοι.
Αμέσως μετά βγάζει από το κουτί μια άλλη σακούλα με βότσαλα πολύχρωμα και την αδειάζει μέσα στο βάζο.
Τα χρωματιστά βότσαλα, γλιστρώντας ανάμεσα από τις πέτρες πήγαν και γέμισαν τα κενά που άφησαν οι μεγάλες πέτρες μεταξύ τους και δημιούργησαν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό.
Είναι γεμάτο το βάζο; Ρώτησε πάλι ο καθηγητής. Τα "ΝΑΙ" από το ακροατήριο αυτή τη φορά ήταν πολύ περισσότερα. Μόνο λίγοι φοιτητές του αναρωτιόταν που το πάει ο καθηγητής.
Ο καθηγητής πλησίασε πάλι στο γραφείο και έβγαλε από το χάρτινο κουτί μια μικρή σακούλα γεμάτη άμμο και την έχυσε μέσα στο βάζο.
Η άμμος γέμισε και τα τελευταία κενά που άφησαν οι πέτρες και τα βότσαλα και δημιούργησε ένα συμπαγές χρωματιστό εσωτερικό στο βάζο.
Ένα μουρμηρητό που συνεχώς δυνάμωνε άρχισε ν' ακούγεται από το κοινό ώσπου ο καθηγητής φώναξε:
Τώρα είναι γεμάτο το βάζο;
Το μουρμουρητό έγινε ένα μείγμα γέλιων και "ΝΑΙ".
Ο καθηγητής στάθηκε στην άκρη της έδρας βλέποντας γεμάτος ικανοποίηση το βάζο και περίμενε ώσπου να ησυχάσουν όλοι.
Αυτή τη φορά έβγαλε από το κουτί δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να χύνει την μπύρα σιγά σιγά μέσα στο βάζο. Όσο η άμμος απορροφούσε την μπύρα οι φοιτητές έκπληκτοι κοιτούσαν τον καθηγητή τους.
Είναι γεμάτο το βάζο;
Απόλυτη ησυχία στο αμφιθέατρο.
Σε λίγο ο καθηγητής άρχισε να μιλάει.
Το βάζο είναι η ζωή μας.
Οι μεγάλες πέτρες είναι τα σημαντικά πράγματα σ' αυτή τη ζωή.
Οι γονείς μας, η οικογένειά μας, οι φίλοι μας, που απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας.
Η ζωή μας είναι γεμάτη όταν όλα τα σημαντικά πράγματα υπάρχουν μέσα της.
Τα βότσαλα είναι τα δευτερεύοντα πράγματα στη ζωή μας:
Οι σπουδές μας, η επαγγελματική μας επιτυχία, το σπίτι, το αυτοκίνητο, το εξοχικό.
Όταν υπάρχουν και αυτά η ζωή μας είναι ακόμη πιο γεμάτη.
Τέλος η άμμος είναι οι λεπτομέρειες που συμπληρώνουν τη ζωή μας και την κάνουν πιο όμορφη:
Είναι τα χρήματα, η διασκέδαση, τα ταξίδια. Το αλατοπίπερο της ζωής που την γεμίζουν πλήρως αφήνοντας μόνο χρόνο για ξεκούραση.
Η ζωή μας μπορεί να είναι γεμάτη και μόνο με τις μεγάλες πέτρες.
Όταν έχουμε την υγεία μας, την οικογένειά μας και τους φίλους μας.
Να θυμάστε πάντα όμως ότι όσο κι αν γεμίσουμε τη ζωή μας, με τα σημαντικά πράγματα, με την δουλειά μας, ταξίδια και διασκεδάσεις πάντα θα υπάρχει χώρος για να πιούμε δυο μπύρες με ένα παλιό μας φίλο.
Ο κ. καθηγητής συνήθιζε κάθε Παρασκευή να κάνει ένα διαφορετικό μάθημα στους φοιτητές του με αποτέλεσμα το μεγάλο αμφιθέατρο της σχολής να γεμίζει όχι μόνο από φοιτητές της φιλοσοφίας αλλά και άλλους φοιτητές, ακόμη και από ανθρώπους που ήθελαν απλά να ακούσουν και να δουν από κοντά τον φημισμένο κ. καθηγητή.
Σήμερα, ο συνήθως λαλίστατος καθηγητής, κατευθύνθηκε στην έδρα αμίλητος και έβγαλε μέσα από το κουτί ένα μεγάλο διαφανές γυάλινο βάζο και το τοποθέτησε πάνω στο γραφείο.
Μετά έβγαλε από το κουτί μια σακούλα γεμάτη μεγάλες πέτρες της θάλασσας. Λείες σε αποχρώσεις του γκρι με γαλάζια, πράσινα και κόκκινα "νερά". Χωρίς να πει τίποτα γέμισε το γυάλινο βάζο με τις πέτρες και απομακρύνθηκε από την έδρα. Αφού κοίταζε για μερικά λεπτά το βάζο είπε:
Είναι γεμάτο το βάζο;
Οι περισσότεροι από το ακροατήριο απάντησαν "ΝΑΙ", ενώ κάποιοι φοιτητές του τον παρακολουθούσαν προβληματισμένοι.
Αμέσως μετά βγάζει από το κουτί μια άλλη σακούλα με βότσαλα πολύχρωμα και την αδειάζει μέσα στο βάζο.
Τα χρωματιστά βότσαλα, γλιστρώντας ανάμεσα από τις πέτρες πήγαν και γέμισαν τα κενά που άφησαν οι μεγάλες πέτρες μεταξύ τους και δημιούργησαν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό.
Είναι γεμάτο το βάζο; Ρώτησε πάλι ο καθηγητής. Τα "ΝΑΙ" από το ακροατήριο αυτή τη φορά ήταν πολύ περισσότερα. Μόνο λίγοι φοιτητές του αναρωτιόταν που το πάει ο καθηγητής.
Ο καθηγητής πλησίασε πάλι στο γραφείο και έβγαλε από το χάρτινο κουτί μια μικρή σακούλα γεμάτη άμμο και την έχυσε μέσα στο βάζο.
Η άμμος γέμισε και τα τελευταία κενά που άφησαν οι πέτρες και τα βότσαλα και δημιούργησε ένα συμπαγές χρωματιστό εσωτερικό στο βάζο.
Ένα μουρμηρητό που συνεχώς δυνάμωνε άρχισε ν' ακούγεται από το κοινό ώσπου ο καθηγητής φώναξε:
Τώρα είναι γεμάτο το βάζο;
Το μουρμουρητό έγινε ένα μείγμα γέλιων και "ΝΑΙ".
Ο καθηγητής στάθηκε στην άκρη της έδρας βλέποντας γεμάτος ικανοποίηση το βάζο και περίμενε ώσπου να ησυχάσουν όλοι.
Αυτή τη φορά έβγαλε από το κουτί δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να χύνει την μπύρα σιγά σιγά μέσα στο βάζο. Όσο η άμμος απορροφούσε την μπύρα οι φοιτητές έκπληκτοι κοιτούσαν τον καθηγητή τους.
Είναι γεμάτο το βάζο;
Απόλυτη ησυχία στο αμφιθέατρο.
Σε λίγο ο καθηγητής άρχισε να μιλάει.
Το βάζο είναι η ζωή μας.
Οι μεγάλες πέτρες είναι τα σημαντικά πράγματα σ' αυτή τη ζωή.
Οι γονείς μας, η οικογένειά μας, οι φίλοι μας, που απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας.
Η ζωή μας είναι γεμάτη όταν όλα τα σημαντικά πράγματα υπάρχουν μέσα της.
Τα βότσαλα είναι τα δευτερεύοντα πράγματα στη ζωή μας:
Οι σπουδές μας, η επαγγελματική μας επιτυχία, το σπίτι, το αυτοκίνητο, το εξοχικό.
Όταν υπάρχουν και αυτά η ζωή μας είναι ακόμη πιο γεμάτη.
Τέλος η άμμος είναι οι λεπτομέρειες που συμπληρώνουν τη ζωή μας και την κάνουν πιο όμορφη:
Είναι τα χρήματα, η διασκέδαση, τα ταξίδια. Το αλατοπίπερο της ζωής που την γεμίζουν πλήρως αφήνοντας μόνο χρόνο για ξεκούραση.
Η ζωή μας μπορεί να είναι γεμάτη και μόνο με τις μεγάλες πέτρες.
Όταν έχουμε την υγεία μας, την οικογένειά μας και τους φίλους μας.
Να θυμάστε πάντα όμως ότι όσο κι αν γεμίσουμε τη ζωή μας, με τα σημαντικά πράγματα, με την δουλειά μας, ταξίδια και διασκεδάσεις πάντα θα υπάρχει χώρος για να πιούμε δυο μπύρες με ένα παλιό μας φίλο.
Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008
Team Hoyt
Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 68 ετών. Πριν από 46 χρόνια η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι που το ονόμασαν Rick.
Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου σταματώντας την αιμάτωση του εγκεφάλου τα πρώτα κρίσιμα λεπτά της ζωής του.
Τελικά o Rick έζησε αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει.
Τελικά o Rick έζησε αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει.
Η ολιγόλεπτη αυτή στέρηση του οξυγόνου κατέστρεψε το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού.
Οι γιατροί τους πρότειναν να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει της καλύτερης δυνατής φροντίδας. Τότε ο Rick ήταν 9 μηνών.
Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Τα ματάκια του Rick ακολουθούσαν τις κινήσεις τους μέσα στο δωμάτιο. Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα "φυτό".
Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ' αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί.
Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ' αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί.
Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί.
Μόλις ο επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί, τους είπε: "Αδύνατον. Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!"
"Σας παρακαλώ, μιλήστε του." Είπε ο Dick. "Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!"
Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε.
Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή.
Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί. Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν: "GO BRUINS". Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους. Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης. Έτσι το παιδί έδειξε μια σαφή προτίμηση προς τον αθλητισμό.
Αργότερα πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του.
Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του: "Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ".
Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του: "Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ".
Ο Dick σάστισε Πως ένα "γουρουνόπουλο", όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα;
Το δοκίμασε. Και τα κατάφεραν. Μετά ο Dick ήταν "παράλυτος" για δυο βδομάδες.
Το δοκίμασε. Και τα κατάφεραν. Μετά ο Dick ήταν "παράλυτος" για δυο βδομάδες.
Ο Rick είπε στον πατέρα του: "Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος. Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου! "Αυτή η μέρα άλλαξε την ζωή των Hoyt για πάντα.
Ο Dick δάκρυσε. Αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε.
Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός. Τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979.
Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν!
Τα επόμενα χρόνια πήραν και επίσημη συμμετοχή.
Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο. Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι. Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι: τρέξιμο 10 χλμ., ποδηλασία 40χλμ. και κολύμπι 1.5 χλμ. Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό. Και τα κατάφερε. Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του. Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις. Η κορυφαία όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το λεγόμενο Ironman τρίαθλο που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ. κολύμπι, Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο) και 180 χλμ. ποδηλασία! Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή γι αυτούς που αποδεικνύουν ότι η θέληση μπορεί να νικήσει την σωματική εξάντληση.
Ο Dick το επιχείρησε 6 φορές. Και τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick.
Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick και ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick. Κάτι που πολλοί αθλητές δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους.
Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick και ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick. Κάτι που πολλοί αθλητές δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους.Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλον, 6 Ironman τρίαθλον, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη και 20 δίαθλα με ένα απ' αυτά το1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατόντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ!
Πέρυσι σε ηλικία 67 ετών ο Dick και 45 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών.
Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.
Τότε κάποιοι παρότρυναν τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου.
Η απάντηση του Dick ήταν άμεση και μονολεκτική. ΟΧΙ. Τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ.
Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.
Τότε κάποιοι παρότρυναν τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου.
Η απάντηση του Dick ήταν άμεση και μονολεκτική. ΟΧΙ. Τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ.
Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Ο Dick ανακηρύχθηκε ο ΠΑΤΕΡΑΣ του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν.
Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ' όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του. Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή:
Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ' όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του. Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή:
"Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ."
Παρακολουθήστε το συγκλονιστικό βίντεο για τους Hoyt.
Σάββατο 31 Μαΐου 2008
555η Μαύρη Επέτειος .
Πέρασαν 555 χρόνια από την αποφράδα εκείνη Τρίτη 29 Μαΐου που η Βασιλεύουσα έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Ήταν και η τελευταία ημέρα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Μια ιστορία 1000 και πλέον χρόνων που έμελλε τα τερματιστεί βίαια.
Το σύμβολο της Κωνσταντινούπολης, η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ, ακολούθησε την μοίρα των μνημείων εκείνων που ο κατακτητής θέλει να εξαφανίσει.
Η ιστορία της είχε αρχίσει το πρώτο μισό του 4ου αιώνα όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, αφού είχε μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη, έχτισε σε εκείνο το σημείο έναν μικρό σχετικά ναό.
Μετά από αλλεπάλληλες επεκτάσεις και ανακατασκευές ήρθε η τελική καταστροφή το 532 κατά τη Στάση του Νίκα.
Μια ιστορία 1000 και πλέον χρόνων που έμελλε τα τερματιστεί βίαια.
Το σύμβολο της Κωνσταντινούπολης, η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ, ακολούθησε την μοίρα των μνημείων εκείνων που ο κατακτητής θέλει να εξαφανίσει.
Η ιστορία της είχε αρχίσει το πρώτο μισό του 4ου αιώνα όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, αφού είχε μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη, έχτισε σε εκείνο το σημείο έναν μικρό σχετικά ναό.
Μετά από αλλεπάλληλες επεκτάσεις και ανακατασκευές ήρθε η τελική καταστροφή το 532 κατά τη Στάση του Νίκα.
Αμέσως μετά στις 23 Φεβρουαρίου του 532 ο Ιουστινιανός θεμελιώνει σε σχέδια του μαθηματικού Ανθέμιου του Τραλλιανού και του αρχιτέκτονα Ισίδωρου του Μιλήσιου, το εκπληκτικότερο κτίσμα της Χριστιανοσύνης. Για το χτίσιμο εργάστηκαν 10.000 εργάτες και τεχνίτες, ενώ ο ίδιος ο Ιουστινιανός επέβλεπε την πορεία των εργασιών.
Χρησιμοποιήθηκαν τα καλύτερα υλικά από κάθε γωνιά της Αυτοκρατορίας. Πράσινα μάρμαρα από την Κάρυστο, ροδόχρωμα με λευκές φλέβες από τη Φρυγία, ανοιχτόμαυρα με γαλάζιες φλέβες από το Βόσπορο, κόκκινα με λευκά στίγματα από τη Θήβα της Αιγύπτου, και μάρμαρα με διάφορους άλλους χρωματισμούς από διάφορες περιοχές.
Τελικά σχεδόν έξι χρόνια μετά, στις 27 Δεκεμβρίου του 537 εγκαινιάστηκε ο Ιερός Ναός της Του Θεού Σοφίας.
Όταν μπήκε μέσα ο Ιουστινιανός και είδε το άπλετο φως από τα 100 παράθυρα να πλημμυρίζει το Ναό και το φως από τα 1000 καντήλια να αντανακλά στους 107 κίονες από λευκά και πολύχρωμα μάρμαρα με εξαιρετικά κιονόκρανα και μαζί με τον πλούσιο διάκοσμο, αναφώνησε:
"Νεκίκηκά σε, Σολομών!"
Την εκκλησία υπηρετούσαν 1000 κληρικοί, νεωκόροι και θυρωροί.
Ο Ιουστινιανός, για να γιορτάσει όλος ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης τα εγκαίνια του ναού της Αγίας Σοφίας, διέταξε και σφάξανε χίλια βοοειδή, δέκα χιλιάδες αρνιά, εξακόσια κατσίκια, χίλια γουρούνια και είκοσι χιλιάδες κότες και όλα αυτά, παρασκευάστηκαν και μοιράστηκαν στον κόσμο που πανηγύριζε.
Η Αγία Σοφία είναι ορθογώνιο οικοδόμημα 78,16 μέτρων μήκους και 71,82 πλάτους. Ο τρούλος, σε ύψος 54 μέτρων, γεννά το αίσθημα ότι αιωρείται. Στηρίζεται πάνω σε τέσσερις πεσσούς που σχηματίζουν τετράγωνο και συνδέονται μεταξύ τους με τόξα. Η διάμετρός του είναι 31 μέτρα και έχει στη βάση του 40 παράθυρα. Οι πεσσοί κρύβονται πίσω από δύο κιονοστοιχίες που χωρίζουν το ναό σε τρία κλίτη, με αποτέλεσμα να φαίνονται μόνο τα γιγάντια τόξα.
Ο γυναικωνίτης βρίσκεται στον δεύτερο όροφο του ναού. Ο νάρθηκας επικοινωνεί με το κύριο μέρος του ναού με 9 πύλες, απ' αυτές οι τρεις μεσαίες ονομάζονται βασιλικές, ενώ η μεσαία είναι πιο πλατιά και πιο ψηλή.
Μπροστά στον εξωνάρθηκα υπήρχε μία μεγάλη αυλή, όπου βρισκόταν η φιάλη του εξαγνισμού με μια καρκινική επιγραφή που διαβάζεται και αντίστροφα που έγραφε: «ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ». Δυστυχώς δεν σώζεται σήμερα.
Ο τρούλος της Αγίας Σοφίας κατέρρευσε το Μάη του 558, και ξανακτίσθηκε από τον Ισίδωρο, συνώνυμο ανιψιό, του αρχιτέκτονα της. Αργότερα πάλι, το 867 συγκεκριμένα, ράγισε ο τρούλος μετά από σεισμούς, και τον επισκεύασε ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β'. Όμως η μεγαλύτερη συνολικά καταστροφή στην Αγία Σοφία έγινε το 1204 όταν οι Φράγκοι κυρίεψαν και λεηλάτησαν την Πόλη.
Σήμερα η Αγία Σοφία έχει συληθεί και ως ένα βαθμό παραμορφωθεί. Εξωτερικά έχουν προστεθεί τέσσερις μιναρέδες και εσωτερικά έχουν καλυφθεί τα μωσαϊκά με σοβά. Το 1935 μετατράπηκε σε μουσείο.
Εδώ και 3 χρόνια η κυρία Αγγελική Παπαγκίκα έχει αρχίσει μια προσπάθεια συλογής υπογραφών για να ξαναγίνει η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ χριστιανική εκκλησία.
Μέχρι σήμερα έχει μαζέψει γύρω στις 50.000 υπογραφές.
Για την προώθηση ενός τέτοιου αιτήματος προς τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαιτούνται 1.000.000 υπογραφές.
Προσπαθώντας να βοηθήσουμε αυτήν την προσπάθεια υπογράψαμε κι εμείς.
Όποιος θέλει να βοηθήσει μπορεί να υπογράψει ΕΔΩ.
Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2007
Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2007
Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2007
Η ΒΡΟΧΗ
Προχθές, σχεδόν όλη τη νύχτα, έβρεχε. Κατά διαστήματα καταρρακτωδώς. Αποκορύφωμα, στις 9 περίπου το πρωί της Κυριακής έπεσε ένας κεραυνός σχεδόν στις ταράτσες των πολυκατοικιών. (Για να μην μπερδευόμαστε μιλάμε για την πόλη της Θεσσαλονίκης)
Ήταν τόσο δυνατός ο κρότος που πετάχτηκα από το κρεβάτι (κοιμόμουν).
Φίλος έπινε τον καφέ του στο μπαλκόνι και του έφυγε ο καφές από τα χέρια.
Μ’ αρέσει η επαφή με το υγρό στοιχείο. Ως παιδί της πόλης μπορούσα να απολαύσω τη βροχή μόνο πίσω από κάποιο παράθυρο.
Στα όνειρά μου όμως είχα μια εικόνα.
Με καμιά σαρανταριά άλογα για ιππασία ενηλίκων και άλλα 10 περίπου κοντά αλογάκια (όχι πόνυ, αλλά μεγαλύτερα) για ιππασία των παιδιών. Έκαναν και τα τρία μας παιδιά ιππασία και τρελάθηκαν. Είδαμε με τη σύζυγο τον μικρούλη μας (κοντεύει 3 ετών) πάνω στο αλογάκι και χεστήκαμε πάνω μας. Κάναμε και μια γύρα στους στάβλους και είδαμε τα άλογα στα μποξ τους. Φοβερό ζώο το άλογο.
Από το μπαλκονάκι του σαλέ μας έβλεπες τους απέναντι λόφους. Σχεδόν παρθένοι. 4-5 βίλες φαίνονταν μόνο την ημέρα. Βλέπετε παντού υπάρχουν οι «εξαιρέσεις». Την νύχτα πάντως δεν φαίνονταν τα φώτα τους. Αυτό μου άφησε κάποια ερωτηματικά. Την πρώτη νύχτα λοιπόν η βροχή κράτησε 20 λεπτά περίπου. Την επόμενη όμως έβρεχε τουλάχιστον για 50 λεπτά. Δυνατά. Οι κεραυνοί συνεχόμενοι. Κάποια στιγμή μάλιστα στο οπτικό μου πεδίο έβλεπα 2 και 3 λάμψεις ταυτόχρονα. Είχα την φωτογραφική μηχανή και προσπαθούσα να πιάσω κάποιον κεραυνό. Έκανα τουλάχιστον 30 προσπάθειες, όλες αποτυχημένες. Μόνο σε μία κατάφερα να πιάσω τις τελευταίες αναλαμπές που απλά έκαναν φανερό ότι μπροστά στο σπιτάκι υπήρχε δένδρο. Ίσως όμως να ήταν το τελείωμα του επόμενου κεραυνού. Δεν σκέφτηκα εκείνη την ώρα να ρυθμίσω τη μηχανή στις ριπές. Τράβηξα όμως 74 δευτερόλεπτα βίντεο με την φωτογραφική μηχανή και έπιασα πολλούς κεραυνούς. Η αλήθεια είναι πως κάποια στιγμή τρόμαξα και μπήκα μέσα.
Το τελευταίο βράδυ φάγαμε σε ταβέρνα με τσιγγάνικα βιολιά και φολκλορικό πρόγραμμα με χορευτικό και έναν απίθανο τραγουδιστή να τραγουδά αβανταδόρικα τραγούδια από κάθε χώρα γκρουπ των οποίων φιλοξενούσε το μαγαζί. Τραγούδησε «τα παιδιά του Πειραιά» στα Ελληνικά και κάποια άλλα κομμάτια από Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Ιαπωνία, Χονγκ Κονγκ και από τις αντιδράσεις των πελατών καταλάβαμε ότι ερμήνευε δημοφιλή τραγούδια από την πατρίδα τους. Ο μεγάλος μας γιος τραβούσε βίντεο και η κόρη μας φωτογραφίες. Η βραδιά ήταν μαγευτική για τελευταία του ταξιδιού μας. Δυστυχώς φύγαμε χωρίς την τσάντα από το εστιατόριο. Μέσα ήταν τόσο η βιντεοκάμερα όσο και η φωτογραφική μηχανή. Αλλά το σημαντικότερο 3:30 ώρες βίντεο και περισσότερες από 200 φωτογραφίες όλης της οικογένειας. Γυρίσαμε μισή ώρα αργότερα αλλά δεν βρήκαμε τίποτα. Η αστυνομία, στη οποία κάναμε επίσημη αναφορά την άλλη μέρα το πρωί, είπε ότι ίσως να βρεθεί κάπου πεταγμένη η τσάντα με κάποιες βιντεοκασέτες. Έτσι λοιπόν δεν έχουμε τίποτα από τις φετινές μας διακοπές. Μόνο τις αναμνήσεις μας.
Ξεκίνησα να γράψω για τη βροχή με αφορμή παρόμοιο σχόλιό μου σε άλλο μπλοκ. Ήθελα να γράψω όμως και για τις φετινές μας διακοπές οι οποίες ήταν διαφορετικές από κάθε άλλη χρονιά. Έτσι βγήκε αυτό το ποστ. Θα γράψω και για άλλες ωραίες στιγμές των διακοπών μας σιγά – σιγά όπως θα ανακαλούνται από την μνήμη μου. Τώρα που οι αναμνήσεις είναι νωπές.
Ήταν τόσο δυνατός ο κρότος που πετάχτηκα από το κρεβάτι (κοιμόμουν).
Φίλος έπινε τον καφέ του στο μπαλκόνι και του έφυγε ο καφές από τα χέρια.
Μ’ αρέσει η επαφή με το υγρό στοιχείο. Ως παιδί της πόλης μπορούσα να απολαύσω τη βροχή μόνο πίσω από κάποιο παράθυρο.
Στα όνειρά μου όμως είχα μια εικόνα.
Το σκεπαστό μπαλκονάκι ενός ξύλινου εξοχικού, καθισμένος σε μία καρέκλα, με τα πόδια πάνω σε μια άλλη καρέκλα, να αγναντεύω κάπου μακριά, μέσα σε ένα δασώδες τοπίο και εκεί έξω να γίνεται ΧΑΜΟΣ.
Να ρίχνει καρέκλες. Μια καλοκαιρινή μπόρα 30 λεπτών η μιας ώρας με το ύψος βροχής 2-3 φορές πάνω από το σύνολο του μήνα, όπως λένε οι μετεωρολόγοι.
Να ρίχνει καρέκλες. Μια καλοκαιρινή μπόρα 30 λεπτών η μιας ώρας με το ύψος βροχής 2-3 φορές πάνω από το σύνολο του μήνα, όπως λένε οι μετεωρολόγοι.
Να απολαμβάνεις τον οξύ κρότο του κοντινού κεραυνού και οι λαμψεις να παίζουν κρυφτούλι με το βλέμμα σου καθώς κυνηγάς να τις δεις ολοκληρωμένες. Και ύστερα το μακρόσυρτο μπουμπουνητό καθώς ο ήχος σβήνει σιγά - σιγά πίσω από τους γύρω λόφους. Όταν ήμουν μικρός ο πατέρας μου έλεγε ότι ο Θεός κάνει βόλτα με την άμαξά του στα σύννεφα γι αυτό μπουμπουνίζει. Κι εγώ όλο και έψαχνα να Τον δω προς τα σύννεφα που ο ήχος χάνονταν μέσα στο θρόισμα της βροχής. Και στο τέλος, όταν μόνο λίγες ψιχάλες χόρευαν με τα χόρτα, να μυρίζεις την αγνότητα του δάσους και με μια βαθιά εισπνοή να προσπαθήσεις να κρατήσεις για πάντα κάτω από τα στήθια σου την μοναδική μυρωδιά της φύσης.
Ώπα. Πολύ ρομαντικό το έκανα Έτσι μου βγήκε όμως.
Ε! λοιπόν αυτό το όνειρο το έζησα δύο φορές στις φετινές μας διακοπές.
Δύο νύκτες, όπου οι μπόρες έπιασαν το μέσο ύψος βροχής της περιοχής, οι κεραυνοί όμως ήταν μακράν οι περισσότεροι και με την μεγαλύτερη ένταση που έχω ζήσει ποτέ.
Ώπα. Πολύ ρομαντικό το έκανα Έτσι μου βγήκε όμως.
Ε! λοιπόν αυτό το όνειρο το έζησα δύο φορές στις φετινές μας διακοπές.
Δύο νύκτες, όπου οι μπόρες έπιασαν το μέσο ύψος βροχής της περιοχής, οι κεραυνοί όμως ήταν μακράν οι περισσότεροι και με την μεγαλύτερη ένταση που έχω ζήσει ποτέ.
Ήμασταν σε ένα ξύλινο σαλέ (καλά διαβάσατε, ΣΑΛΕ. Ήταν η πρώτη και μάλλον η μοναδική φορά στη ζωή μου που έμεινα σε σαλέ. Μέχρι και Σάουνα είχε μέσα), στους λόφους της Βουδαπέστης μέσα σε προστατευόμενη περιοχή – δάσος, όπου τη νύχτα η σιωπή ήταν απόλυτη.
Το τοπίο μοναδικό. Μια ελαφρώς κεκλιμένη πλαγιά ανάμεσα στους πυκνόφυτους λόφους ΒΔ της Βούδα. Μόλις 9 χλμ από την πόλη. 25 τέτοια σαλέ, άλλα 4κλινα και άλλα 6κλινα σαν το δικό μας και ένα επίσης ξύλινο κτίσμα για τη Reception το εστιατόριο την θερμαινόμενη πισίνα το Μασάζ, Σολάριουμ κ.λ.π. μέσα σε ένα χώρο 50 περίπου στρεμμάτων. Υπήρχε και ένα διώροφο κτίσμα με καμιά 30 δωμάτια, ξύλινο κι αυτό κολλητά στο κτίσμα της Reception. Μπροστά τους μια πισίνα σχεδόν αυγό και άλλη μια παιδική όπου τα παιδάκια έως 5-6 ετών δεν ξεκολλούσαν. Δίπλα μια μικρή παιδική χαρά και παραδίπλα 4 γήπεδα τένις.
Όλο το συγκρότημα είχε Νότιο Προσανατολισμό.
Όλο το συγκρότημα είχε Νότιο Προσανατολισμό.
Για να φτάσεις στο συγκρότημα έστριβες αριστερά από τον κεντρικό δρόμο μπαίνοντας σε έναν ..... θα έλεγα καρόδρομο με σαμαράκια. Αριστερά δάσος όπου η κίνηση τροχοφόρων απαγορεύονταν. Δεξιά όμορφες βίλες χωμένες μέσα στα δένδρα με κήπο και κλειστό garage.
2 χλμ. περίπου πριν το συγκρότημα υπήρχε ένα μικρό εμπορικό κέντρο με βενζινάδικο, 3 τράπεζες, μεγάλο super market που ήταν ανοικτό και τις Κυριακές, πολλά άλλα καταστήματα και ένα μεσιτικό γραφείο. Μπήκα στον πειρασμό και ρώτησα τις τιμές των μονοκατοικιών της περιοχής. Περίπου 2000€ το τετραγωνικό για σπίτια 150-200 τ.μ. μέσα σε οικόπεδο έως 1000 μέτρα.
Κάτω από τη Νότια πλευρά του συγκροτήματος ήταν το Golf Club της Βουδαπέστης.
Δεν ήταν ανάλογο άλλων Golf Club που έχω δει στη τηλεόραση αλλά ήταν ένας τεράστιος σχεδόν επίπεδος χώρος με πολλά αυτοκίνητα πάντα στο Parking του και αυτά τα μικρά αυτοκινούμενα αμαξίδια να κυκλοφορούν συνέχεια.
Στη Βόρεια πλευρά ήταν ο ένας από τους δύο Ιππικούς ομίλους της Βουδαπέστης.
Κάτω από τη Νότια πλευρά του συγκροτήματος ήταν το Golf Club της Βουδαπέστης.
Δεν ήταν ανάλογο άλλων Golf Club που έχω δει στη τηλεόραση αλλά ήταν ένας τεράστιος σχεδόν επίπεδος χώρος με πολλά αυτοκίνητα πάντα στο Parking του και αυτά τα μικρά αυτοκινούμενα αμαξίδια να κυκλοφορούν συνέχεια.
Στη Βόρεια πλευρά ήταν ο ένας από τους δύο Ιππικούς ομίλους της Βουδαπέστης.
Με καμιά σαρανταριά άλογα για ιππασία ενηλίκων και άλλα 10 περίπου κοντά αλογάκια (όχι πόνυ, αλλά μεγαλύτερα) για ιππασία των παιδιών. Έκαναν και τα τρία μας παιδιά ιππασία και τρελάθηκαν. Είδαμε με τη σύζυγο τον μικρούλη μας (κοντεύει 3 ετών) πάνω στο αλογάκι και χεστήκαμε πάνω μας. Κάναμε και μια γύρα στους στάβλους και είδαμε τα άλογα στα μποξ τους. Φοβερό ζώο το άλογο.Από το μπαλκονάκι του σαλέ μας έβλεπες τους απέναντι λόφους. Σχεδόν παρθένοι. 4-5 βίλες φαίνονταν μόνο την ημέρα. Βλέπετε παντού υπάρχουν οι «εξαιρέσεις». Την νύχτα πάντως δεν φαίνονταν τα φώτα τους. Αυτό μου άφησε κάποια ερωτηματικά. Την πρώτη νύχτα λοιπόν η βροχή κράτησε 20 λεπτά περίπου. Την επόμενη όμως έβρεχε τουλάχιστον για 50 λεπτά. Δυνατά. Οι κεραυνοί συνεχόμενοι. Κάποια στιγμή μάλιστα στο οπτικό μου πεδίο έβλεπα 2 και 3 λάμψεις ταυτόχρονα. Είχα την φωτογραφική μηχανή και προσπαθούσα να πιάσω κάποιον κεραυνό. Έκανα τουλάχιστον 30 προσπάθειες, όλες αποτυχημένες. Μόνο σε μία κατάφερα να πιάσω τις τελευταίες αναλαμπές που απλά έκαναν φανερό ότι μπροστά στο σπιτάκι υπήρχε δένδρο. Ίσως όμως να ήταν το τελείωμα του επόμενου κεραυνού. Δεν σκέφτηκα εκείνη την ώρα να ρυθμίσω τη μηχανή στις ριπές. Τράβηξα όμως 74 δευτερόλεπτα βίντεο με την φωτογραφική μηχανή και έπιασα πολλούς κεραυνούς. Η αλήθεια είναι πως κάποια στιγμή τρόμαξα και μπήκα μέσα.
Το τελευταίο βράδυ φάγαμε σε ταβέρνα με τσιγγάνικα βιολιά και φολκλορικό πρόγραμμα με χορευτικό και έναν απίθανο τραγουδιστή να τραγουδά αβανταδόρικα τραγούδια από κάθε χώρα γκρουπ των οποίων φιλοξενούσε το μαγαζί. Τραγούδησε «τα παιδιά του Πειραιά» στα Ελληνικά και κάποια άλλα κομμάτια από Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Ιαπωνία, Χονγκ Κονγκ και από τις αντιδράσεις των πελατών καταλάβαμε ότι ερμήνευε δημοφιλή τραγούδια από την πατρίδα τους. Ο μεγάλος μας γιος τραβούσε βίντεο και η κόρη μας φωτογραφίες. Η βραδιά ήταν μαγευτική για τελευταία του ταξιδιού μας. Δυστυχώς φύγαμε χωρίς την τσάντα από το εστιατόριο. Μέσα ήταν τόσο η βιντεοκάμερα όσο και η φωτογραφική μηχανή. Αλλά το σημαντικότερο 3:30 ώρες βίντεο και περισσότερες από 200 φωτογραφίες όλης της οικογένειας. Γυρίσαμε μισή ώρα αργότερα αλλά δεν βρήκαμε τίποτα. Η αστυνομία, στη οποία κάναμε επίσημη αναφορά την άλλη μέρα το πρωί, είπε ότι ίσως να βρεθεί κάπου πεταγμένη η τσάντα με κάποιες βιντεοκασέτες. Έτσι λοιπόν δεν έχουμε τίποτα από τις φετινές μας διακοπές. Μόνο τις αναμνήσεις μας.
Ξεκίνησα να γράψω για τη βροχή με αφορμή παρόμοιο σχόλιό μου σε άλλο μπλοκ. Ήθελα να γράψω όμως και για τις φετινές μας διακοπές οι οποίες ήταν διαφορετικές από κάθε άλλη χρονιά. Έτσι βγήκε αυτό το ποστ. Θα γράψω και για άλλες ωραίες στιγμές των διακοπών μας σιγά – σιγά όπως θα ανακαλούνται από την μνήμη μου. Τώρα που οι αναμνήσεις είναι νωπές.
Το ξενοδοχείο στο οποίο μέναμε στη Βουδαπέστη ήταν το PETNEHAZY CLUB.
Η διαμονή μας εκεί ήταν προϊόν ανταλλαγής timesharing της RCI.
Αν κάποιος θελήσει να πάει στη Βουδαπέστη με ανταλλαγή timesharing της RCI ας προτιμήσει αυτό το ξενοδοχείο έναντι του άλλου στο κέντρο της πόλης. Αξίζει το κόπο. Βέβαια απαιτείται αυτοκίνητο.
Η διαμονή μας εκεί ήταν προϊόν ανταλλαγής timesharing της RCI.
Αν κάποιος θελήσει να πάει στη Βουδαπέστη με ανταλλαγή timesharing της RCI ας προτιμήσει αυτό το ξενοδοχείο έναντι του άλλου στο κέντρο της πόλης. Αξίζει το κόπο. Βέβαια απαιτείται αυτοκίνητο.
Πέμπτη 30 Αυγούστου 2007
ΩΡΑ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ
Οι φωτιές λουφάζουν σιγά σιγά.
Ήρθε η ώρα για ΔΡΑΣΗ.
Ήρθε η ώρα να μετατρέψουμε την οργή μας σε συγκεκριμένες ενέργειες.
Ενέργειες προς ανακούφιση των πυροπαθών.
Ενέργειες πρόληψης νέων καταστροφών.
Ενέργειες αφύπνισης της κοινωνίας μας.
Ενέργειες που συμπληρώνουν την ελλειπή κρατική αρωγή.
Ενέργειες που επιταχύνουν τον αργοκίνητο κρατικό μηχανισμό.
Ήρθε η ώρα ανάληψης τοπικών πρωτοβουλιών. Στο Δήμο μας, στη Γειτονιά μας.
Ήρθε η ώρα για ΔΡΑΣΗ.
Ήρθε η ώρα να μετατρέψουμε την οργή μας σε συγκεκριμένες ενέργειες.
Ενέργειες προς ανακούφιση των πυροπαθών.
Ενέργειες πρόληψης νέων καταστροφών.
Ενέργειες αφύπνισης της κοινωνίας μας.
Ενέργειες που συμπληρώνουν την ελλειπή κρατική αρωγή.
Ενέργειες που επιταχύνουν τον αργοκίνητο κρατικό μηχανισμό.
Ήρθε η ώρα ανάληψης τοπικών πρωτοβουλιών. Στο Δήμο μας, στη Γειτονιά μας.
ΩΡΑ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ
Tη σημαντικότερη κατά τη γνώμη μου πρωτοβουλία, έχει αναλάβει ο
Μεταφέρω από το site του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΥΘΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ!
Κάνουμε έκκληση σε όλους εσάς σε μια προσπάθεια συλλογικής κινητοποίησης για την στήριξη των πληγέντων από τις πρόσφατες πυρκαγιές στη χώρα μας.
Υπάρχει ανάγκη!
Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός έχει από την πρώτη στιγμή δραστηριοποιηθεί με τα Σώματα Εθελοντών Σαμαρειτών - Διασωστών και ενεργοποιώντας το εκτενές δίκτυό του που στηρίζει και πραγματοποιεί το πολύπλευρο ανθρωπιστικό έργο του.
Βοήθησε κι εσύ το έργο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού συμμετέχοντας με υλική βοήθεια ή εθελοντική εργασία στη δράση του για τη βοήθεια και υποστήριξη των πυροπλήκτων συνανθρώπων μας όσο υπάρχουν άνθρωποι.
Η προσφορά αλληλεγγύης και ανθρωπιστικής βοήθειας προς τον συνάνθρωπο είναι υπόθεση όλων μας.
Για την προσφορά υλικής βοήθειας (ρουχισμό, φάρμακα, τρόφιμα κλπ) επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 210 5147300.
Για την προσφορά εθελοντικής εργασίας απευθυνθείτε στο 210 3603449.
Βοήθεια για την ανακούφιση των πληγέντων
Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός έχει δημιουργήσει 3 ειδικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, προκειμένου να συγκεντρώσει οικονομική ενίσχυση, η οποία θα διατεθεί για την ανακούφιση των πληγέντων από τις καταστροφικές πυρκαγιές. Καταθέσεις μπορούν να γίνονται με την ένδειξη «Υπέρ πυροπαθών στις πληγείσες περιοχές»:
EFG EUROBANK ERGASIAS A.E.: 0026 0240 34 0200879543
ALPHA BANK: 101-00-2002-005560
ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: 017.04.003328.32
Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στη Δ/νση Οικονομικών Υπηρεσιών στα τηλέφωνα: 210 3603449 210 3613561, 210 3613563, 210 3613570, 210 3641811.
Τετάρτη 29 Αυγούστου 2007
ΣΗΜΕΡΑ 7μ.μ. ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ
Όσοι περισσότεροι τόσο πιο ισχυρό το μήνυμα
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ. ΔΕΝ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΜΕ.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΛΥΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
Οι πυρόπληκτοι έχουν μεγάλες ελλείψεις σε πράγματα απλά που εμείς βολεμένοι στη θαλπωρή του σπιτιού μας δεν τα έχουμε ανάγκη και ίσως τα πετάμε.
Σε όλους μας περισσεύουν κάποια ρούχα ή κάποια τρόφιμα για να βοηθήσουμε τις πρώτες βασικές τους ανάγκες.
Ο Ερυθρός Σταυρός συλλέγει τρόφιμα και υλικό και κάνει συνεχείς αποστολές.
Και άλλοι φορείς κάνουν ανάλογες προσπάθειες.
Τι χρειάζονται:
ΤΡΟΦΙΜΑ
Λάδι - Νερό - Ζάχαρη -Γάλα Εβαπορέ - Ρύζι - Αλεύρι - Μακαρόνια - Όσπρια - Κονσέρβες - Παιδικές τροφές
ΦΑΡΜΑΚΑ
Οινόπνευμα - Αντισηπτικά - Ιώδιο - Κρέμες για εγκαύματα - Γάζες - Επιδέσμους - ΞΥΔΙ (το οποίο χρησιμοποιείται για απολύμανση)
ΓΕΝΙΚΑ
Πετσέτες - Εσώρουχα (μόνο καινούρια) - Σεντόνια - Κουβέρτες - Ρουχισμός - Στρώματα - σκεύη (σε καλή κατάσταση) - Παιδικά παιχνίδια - Γραφική ύλη - Σχολικά - Παιδικές πάνες
Ερυθρός Σταυρός Θεσσαλονίκης (στην παλιά είσοδο του λιμανιού)
Κουντουριώτη & Βότση γωνία.
τηλ. 2310 531533-4-5-6
Η αποθήκη είναι στη Βότση η οποία είναι μονόδρομος προς την Κουντουριώτη, δηλαδή με το αυτοκίνητο δεν μπορείτε να μπείτε στο μονόδρομο. Θα μπείτε από το προηγούμενο στενό για το parking και θα πάρετε τη Βότση προς την Κουντουριώτη.
Ώρες λειτουργίας 8 π.μ. - 8 μ.μ.
Υπεύθυνη η Δ/ντρια κα. Εμοχίδου
Δευτέρα 27 Αυγούστου 2007
Η ΠΟΙΟ ΟΔΥΝΗΡΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Έφυγα για διακοπές πριν το Δεκαπενταύγουστο οικογενειακώς με το αυτοκίνητο για την κεντρική Ευρώπη. Δεν ξέρω γιατί, το κινητό μας μπλόκαρε μόλις φτάσαμε στην Ουγγαρία και επανήλθε στην επιστροφή μας καθώς περιμέναμε στα σύνορα Σερβίας – Σκοπίων. Η επικοινωνία μας με την Ελλάδα αρκέστηκε στα τελείως απαραίτητα: Είμαστε καλά, περνάνε καλά, εσείς είστε καλά;
Η τηλεοπτική μας ενημέρωση ήταν από CNN και BBC.
Φτάσαμε στο σπίτι μας 1 π.μ. ξημερώματα Κυριακής. Εγώ πολύ κουρασμένος έχοντας οδηγήσει 1000 χλμ. ήθελα μόνο να κοιμηθώ.
Κάποια στιγμή λέω ν’ ανοίξω την τηλεόραση. Βλέπω να λέει η ΝΕΤ για φωτιές. Εντάξει λέω πέσαμε στις ειδήσεις. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι δεν πρόκειται για τις ειδήσεις. Κάνοντας ζάπινκ διαπιστώνω ότι εκτός από την ΕΤ1 που έδειχνε στίβο, όλα τα υπόλοιπα κανάλια δείχνουν φωτιές. Αποκοιμήθηκα χωρίς να καταλάβω το μέγεθος της καταστροφής.
Σήμερα ακόμη δεν μπορώ να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου.
Μέσα στη θλίψη, την απογοήτευσή και την οργή μου, που δεν ξέρω αν μπορεί να λειτουργήσει η ψυχρή λογική, κατέληξα στις εξής σκέψεις:
1) Οι φωτιές δεν είναι τυχαίες. Δεν ξέρω αν πίσω τους υπάρχουν μπλε, πράσινα, Ελληνικά ή αλλοδαπά μυαλά. Πάντως είναι σκάρτα μυαλά. Τη λογική τους πρέπει να πολεμήσουμε και να συντρίψουμε.
2) Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι συνεργασίας δύο τουλάχιστον κομμάτων (ίσως των μεγαλύτερων).
3) Κάποιοι σε λίγο καιρό θα είναι κατεστραμμένοι και υπερχρεωμένοι και κάποιοι θα έχουν πολλαπλασιάσει τις περιουσίες τους.
4) Αμέσως μετά τις εκλογές τα νομοσχέδια που θα περάσουν στη Βουλή θα είναι τα πλέον αντιλαϊκά: Ασφαλιστικό – Παιδεία – Δάση κ.λ.π.
5) Είναι φανερό νομίζω, ότι τα ήθη της κοινωνίας μας έχουν καταρρεύσει. Δυστυχώς δεν μπορώ να δω πως μπορούμε ως Ελληνική κοινωνία να αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας.
Ίσως όμως τελικά να πιάσαμε πάτο όπως λένε κάποιοι και να είναι πραγματικά η ευκαιρία της Ελλάδος για να ξεκινήσει μια άλλη εποχή. Και δεν το συνδέω με τις επικείμενες εκλογές. Ούτε θέλω να του δώσω κομματική χροιά.
Ελπίζω όλα αυτά τα τελευταία γεγονότα να γίνουν η αιτία να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες που θα οδηγήσουν σε συλλογική δουλειά για καλύτερη οργάνωση του κράτους μας, για πρόληψη, για αξιοκρατία, για κατάργηση του ρουσφετιού, για καλύτερη παιδεία που είναι η βάση για την σωστή ανάπτυξη μιας κοινωνίας.
Να πάψουμε ως κράτος να κλείνουμε το μάτι στα κομματόσκυλα, στους ρουφιάνους, τους εργολάβους, τους καναλάρχες, τους μεγαλοδημοσιογράφους.
Δευτέρα 6 Αυγούστου 2007
ΠΡΙΝ 62 ΧΡΟΝΙΑ
6 Αυγούστου 1945.8:15 π.μ. τοπική ώρα.
"Θέλω να είμαστε μαζί όταν πεθάνουμε" μου έλεγε η μητέρα μου και με έπαιρνε πάντα μαζί της όπου κι αν πήγαινε.
Ο μπαμπάς είχε σκοτωθεί σε κάποιον βομβαρδισμό των Αμερικανών. Ήταν πρωί, σαν και τώρα, και γύριζε από τη βάρδια του ως νυχτοφύλακας. Άκουσε τις σειρήνες, αλλά ο φούρνος ήταν μόλις 50 μέτρα πιο κάτω. Ήταν κουρασμένος και ήθελε να πάρει το ψωμί και να γυρίσει κοντά μας. Έκανε όσο πιο γρήγορα μπορούσε αλλά το παράλυτο σχεδόν πόδι του δεν το βοηθούσε. Τον πρόλαβαν τα αεροπλάνα. Πέθανε δυο μέρες μετά. Από τότε φύγαμε από το Τόκιο και ήρθαμε στη Χιροσίμα. Την γενέτειρα της μαμάς.
Όταν άρχισαν να ηχούν οι σειρήνες ήμασταν στην ταράτσα. Η μαμά μάζευε τα ρούχα.
Πάμε μαμά!!! Οι σειρήνες!!! "Μπες μέσα εσύ μαζεύω το σεντόνι κι έρχομαι".
Λίγα δευτερόλεπτα μετά η βοή του αεροπλάνου ήταν εκκωφαντική Πετούσε χαμηλά.
Φοβήθηκα. Κουλουριάστηκα στην άκρη της σκάλας κλείνοντας τ' αυτιά μου.
580 μέτρα ψηλότερα η πρώτη ατομική βόμβα με στόχο ανθρώπους, που είχε φύγει από το "Enola Gay", εκρηγνύεται.
Αμέσως δημιουργείται στον ουρανό μια πύρινη σφαίρα, ένας δεύτερος ήλιος δηλαδή, με διάμετρο 28 μέτρα.
Η θερμοκρασία φτάνει τους 1.000.000 βαθμούς Κελσίου. Το ωστικό κύμα διαλύει τα πάντα σε ακτίνα 2,5 χιλιομέτρων.
140.000 άνθρωποι σκοτώνονται ακαριαία. Ανάμεσά τους και η μητέρα μου. Τις επόμενες μέρες πεθαίνουν άλλοι τόσοι, ενώ μ' αυτούς που θα πεθάνουν από τη ραδιενέργεια το σύνολο των νεκρών φτάνει τους 350.000.
6.500 παιδιά έμειναν μόνα τους. Οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν το τι αντίκρισα
Τα μάτια του κ. Ζάκι είχαν βουρκώσει. Άλλοι 30 άνθρωποι γύρω του προσπαθούσαν να κρύψουν την οργή τους. Πολλοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους."Ήμουν 8 χρονών τότε. Εδώ και 60 χρόνια προσπαθώ ν' αφήσω πίσω μου την εικόνα. Όχι όμως και να ξεχάσω."
Ο κ. Ζάκι είναι ένας από τους 85.000 hibakusha (επιζώντες) της Χιροσίμα και έρχεται στη Ελλάδα σχεδόν είκοσι χρόνια. Η διήγηση αυτή έγινε πριν 2 χρόνια σε ένα καφέ της Σαντορίνης, αρχές Αυγούστου, περιμένοντας το ηλιοβασίλεμα.
Σήμερα η Χιροσίμα είναι μια μεγαλούπολη 1.100.000 κατοίκων.
Η πόλη πια δεν θυμίζει εκείνη την εποχή.
Μόνο το παλιό εμπορικό κέντρο (αριστερά) επιμένει να στέκει μέχρι σήμερα ολόρθο για να θυμίζει το τι συνέβη εκείνο το πρωινό. Σήμερα είναι το "Μνημείο της Ειρήνης" (δεξιά). Το μνημείο που οι άνθρωποι της Χιροσίμα διατηρούν ανέπαφο από τότε."Δεν το έριξε η ατομική βόμβα. Είναι χρέος μας να το διατηρούμε" λένε οι ίδιοι.
Σήμερα το πρωί, 2:15 ώρα Ελλάδος (8:15 τοπική) περίπου 45.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν μέσα σε απόλυτη σιωπή στο Πάρκο της Ειρήνης. Όταν οι δείκτες του ρολογιού έδειξαν 8:15, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, οι καμπάνες χτύπησαν για μία ακόμη φορά πένθιμα και χιλιάδες άσπρα περιστέρια πέταξαν στον ουρανό."Επαναλαμβάνω την υπόσχεσή μου να τηρήσω στο ακέραιο τις τρεις αντιπυρηνικές αρχές" ( βάσει των οποίων στην Ιαπωνία απαγορεύεται η κατασκευή, κατοχή πυρηνικών όπλων και υποδοχή στο έδαφός της τέτοιων εξοπλισμών) δήλωσε ο Αμπε Σίνζο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας.
Κάπου εκεί μέσα στο πλήθος ήταν και ο κ. Ζάκι. Όπως πάντα άλλωστε.
Δίπλα του, όπως κάθε χρόνο ήταν ο κ. Τετσουτάνι.
Στον Σιν άρεσε να παίζει με το τρίκυκλό του στην αυλή.
Εκείνο το πρωινό, η μεγαλύτερη αδελφή του ήταν μέσα στο σπίτι με την υπόλοιπη οικογένεια.
Ο Σίν ήταν έξω από το σπίτι όταν η λάμψη και η φωτιά ξεχύθηκαν παντού.
Ο Σιν κάηκε πάνω στο ποδηλατάκι του.
Πάλεψε γενναία, αλλά η παιδική ψυχούλα του δεν άντεξε τα εγκαύματα και άφησε την τελευταία του πνοή αργά το βράδυ.
Ήταν 4 χρονών.
Ο πατέρας του δεν θέλησε να τον θάψει μακρυά από το σπίτι και επειδή αγαπούσε πολύ το τρίκυκλό του, έθαψε την τέφρα του μαζί με το ποδηλατάκι στην αυλή του σπιτιού τους.
40 χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 1985 ο πατέρας του Σιν, Νομπούο, μετέφερε την τέφρα στον οικογενειακό τάφο και δώρησε το ποδηλατάκι στο Μουσείο Ειρήνης στη Χιροσίμα όπου εκτίθεται έως σήμερα.
Η πινακίδα από κάτω γράφει:
Το τρίκυκλο του Shinichi Tetsutani
ΔΩΡΕΑ Nobuo Tetsutani
Παρασκευή 27 Ιουλίου 2007
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ
PROJECT: TRACK TWO
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2000
ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ : 84,000€ (100,000$)
ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ : DEPARTMENT OF STATE
SECRETARY : MADELEINE ALBRIGHT
OFFICE OF THE HISTORIAN
ΦΟΡΕΙΣ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ : ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ - SABANCI UNIVERSITY (TURKEY) - COLUMBIA UNIVERSITY (USA).
Διαβάστε περισσότερα για τα.........
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2000
ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ : 84,000€ (100,000$)
ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ : DEPARTMENT OF STATE
SECRETARY : MADELEINE ALBRIGHT
OFFICE OF THE HISTORIAN
ΦΟΡΕΙΣ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ : ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ - SABANCI UNIVERSITY (TURKEY) - COLUMBIA UNIVERSITY (USA).
Διαβάστε περισσότερα για τα.........
100.000 δολάρια για τον "συνωστισμό" στο λιμάνι της Σμύρνης
Την αποκάλυψη έκανε το GREEK ALERT το οποίο έχει προβεί και σε άλλες σημαντικές αποκαλύψεις.
Χωρίς άλλα σχόλια
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2007
20η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974
Τα καλοκαίρια, όταν ήμουνα μικρός, πηγαίναμε σε ένα χωριό λίγο έξω από την Θεσσαλονίκη, στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς για όλη την περίοδο που τα σχολεία ήταν κλειστά.
20η Ιουλίου 1974. Του προφήτη Ηλία.
Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, σχεδόν όλο το χωριό μαζευόταν στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία.
3-4 χιλιόμετρα από το χωριό στην άκρη ενός τεράστιου βράχου, αγναντεύοντας την Θεσσαλονίκη έστεκε περήφανα λές, το εκκλησάκι όπου γινόταν Θεία Λειτουργία. Έτσι και φέτος μαζευτήκαμε. Οι μεγάλοι μέσα και οι μικροί να αλωνίζουμε το προαύλιο.
Μόλις τελείωσε η Λειτουργία η μητέρα μου μας άρπαξε από το χέρι (εμένα και την αδελφή μου) και σχεδόν τρέχοντας κινήσαμε για το χωριό. Κάποια στιγμή της λέω: Μαμά η μικρή δεν μας προλαβαίνει και εγώ κουράστηκα. Κάτι μονολόγησε που δεν κατάλαβα και ξαναφώναξα κοφτά. ΜΑΜΑ. Γύρισε και μας κοίταξε. Τότε κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει. Το πρόσωπό της ήταν ……. κάπως. Σφιγμένο. Κόκκινο. Τα μάτια της γυάλιζαν. Λίγα δευτερόλεπτα με κοιτούσε. ΠΑΜΕ μικρή! Ο τελευταίος είναι γάιδαρος με μεγάλα αυτιά, είπα και πιάνοντάς την από το χέρι, προσπεράσαμε τη μαμά.
Όταν φτάσαμε στο σπίτι είδαμε παρκαρισμένο το φορτηγάκι του θείου μας. Σίγουρα κάτι σοβαρό συνέβαινε. Το μυαλό μου πήγε στον παππού τον Γιάννη. Μήπως έπαθε κάτι; Τρέξαμε στη αγκαλιά του θείου. Ενώ μας φιλούσε τον ρώτησα. Ο παππούς δεν ήρθε; Πως ήρθε. Είναι με τον άλλο παππού και τη γιαγιά πίσω στην αυλή. Τρέξαμε πίσω όπου οι παππούδες και η γιαγιά έπαιζαν με τον μικρό μας αδελφό. Το τι έγινε το κατάλαβα όταν μεγάλωσα.
Όταν κάποια στιγμή μίλησα με το Θανάση το ΚΟΜΑΝΤΟ.
Ο Θανάσης υπηρετούσε στα ΛΟΚ τότε. Λίγες μέρες μετά τους βάλανε σε μια ντακότα και άντε για το νησί. H συνεννόηση Ελληνικού και Κυπριακού στρατού ήταν άλλα ‘ντ’ άλλων. Θα ‘ρθουν τα πορτοκάλια, δεν θα ‘ρθουν τα πορτοκάλια, τελευταία ενημέρωση στο αντιαεροπορικό του αεροδρομίου δεν θα ‘ρθουν τα πορτοκάλια.
Έλα που οι ντακότες ήρθαν. Χωρίς φώτα και με σιγή ασυρμάτου. Όταν η βοή πλέον δεν άφηνε αμφιβολία ότι πρόκειται για αεροπλάνα φώναξε ο επικεφαλής του αντιαεροπορικού: ΤΟΥΡΚΟΙ!!! Βαράτε…….. τα δικά μας δεν θα ‘ρθουν.
Το πολυβόλο άρχισε να κροταλίζει. Στα αεροπλάνα τα παιδιά τα έχασαν. Ετοιμαζόταν για την προσγείωση. Όλα έδειχναν ότι η προσγείωση θα ήταν ανώμαλη. Ο Θανάσης σηκώθηκε. Πήγε προς τη πόρτα. Οι ριπές τώρα έβρισκαν το αεροπλάνο 100%. Ο Θανάσης βλέπει κάτω. Είναι ψηλά ακόμη. Μια ριπή περνά δίπλα του. Το πήρε απόφαση. Πέφτω Παναγιά μου. Δεν πέρασαν δύο δευτερόλεπτα στον αέρα και το αεροπλάνο εξερράγη. Ο Θανάσης έσκασε στο έδαφος. Όταν πλέον οι Κύπριοι κατάλαβαν τι είχε γίνει τρέχουν να βρουν επιζώντες. Εεεεεεεε αυτός αναπνέει. Δεν θυμάμαι πόσο καιρό έμεινε στο νοσοκομείο. Ο ίδιος λέει ότι δεν έμεινε κόκαλο που να μην είχε σπάσει στο σώμα του. Ο Θανάσης ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ.Ούτε κι εγώ ξεχνάω Θανάση μου. Ούτε εσένα. Ούτε την Κύπρο.
Εμπνευστής και δημιουργός του δεν ξεχνώ είναι ο Νίκος Δήμου.
20η Ιουλίου 1974. Του προφήτη Ηλία.
Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, σχεδόν όλο το χωριό μαζευόταν στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία.
3-4 χιλιόμετρα από το χωριό στην άκρη ενός τεράστιου βράχου, αγναντεύοντας την Θεσσαλονίκη έστεκε περήφανα λές, το εκκλησάκι όπου γινόταν Θεία Λειτουργία. Έτσι και φέτος μαζευτήκαμε. Οι μεγάλοι μέσα και οι μικροί να αλωνίζουμε το προαύλιο.
Μόλις τελείωσε η Λειτουργία η μητέρα μου μας άρπαξε από το χέρι (εμένα και την αδελφή μου) και σχεδόν τρέχοντας κινήσαμε για το χωριό. Κάποια στιγμή της λέω: Μαμά η μικρή δεν μας προλαβαίνει και εγώ κουράστηκα. Κάτι μονολόγησε που δεν κατάλαβα και ξαναφώναξα κοφτά. ΜΑΜΑ. Γύρισε και μας κοίταξε. Τότε κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει. Το πρόσωπό της ήταν ……. κάπως. Σφιγμένο. Κόκκινο. Τα μάτια της γυάλιζαν. Λίγα δευτερόλεπτα με κοιτούσε. ΠΑΜΕ μικρή! Ο τελευταίος είναι γάιδαρος με μεγάλα αυτιά, είπα και πιάνοντάς την από το χέρι, προσπεράσαμε τη μαμά.
Όταν φτάσαμε στο σπίτι είδαμε παρκαρισμένο το φορτηγάκι του θείου μας. Σίγουρα κάτι σοβαρό συνέβαινε. Το μυαλό μου πήγε στον παππού τον Γιάννη. Μήπως έπαθε κάτι; Τρέξαμε στη αγκαλιά του θείου. Ενώ μας φιλούσε τον ρώτησα. Ο παππούς δεν ήρθε; Πως ήρθε. Είναι με τον άλλο παππού και τη γιαγιά πίσω στην αυλή. Τρέξαμε πίσω όπου οι παππούδες και η γιαγιά έπαιζαν με τον μικρό μας αδελφό. Το τι έγινε το κατάλαβα όταν μεγάλωσα.
Όταν κάποια στιγμή μίλησα με το Θανάση το ΚΟΜΑΝΤΟ.
Ο Θανάσης υπηρετούσε στα ΛΟΚ τότε. Λίγες μέρες μετά τους βάλανε σε μια ντακότα και άντε για το νησί. H συνεννόηση Ελληνικού και Κυπριακού στρατού ήταν άλλα ‘ντ’ άλλων. Θα ‘ρθουν τα πορτοκάλια, δεν θα ‘ρθουν τα πορτοκάλια, τελευταία ενημέρωση στο αντιαεροπορικό του αεροδρομίου δεν θα ‘ρθουν τα πορτοκάλια.
Έλα που οι ντακότες ήρθαν. Χωρίς φώτα και με σιγή ασυρμάτου. Όταν η βοή πλέον δεν άφηνε αμφιβολία ότι πρόκειται για αεροπλάνα φώναξε ο επικεφαλής του αντιαεροπορικού: ΤΟΥΡΚΟΙ!!! Βαράτε…….. τα δικά μας δεν θα ‘ρθουν.
Το πολυβόλο άρχισε να κροταλίζει. Στα αεροπλάνα τα παιδιά τα έχασαν. Ετοιμαζόταν για την προσγείωση. Όλα έδειχναν ότι η προσγείωση θα ήταν ανώμαλη. Ο Θανάσης σηκώθηκε. Πήγε προς τη πόρτα. Οι ριπές τώρα έβρισκαν το αεροπλάνο 100%. Ο Θανάσης βλέπει κάτω. Είναι ψηλά ακόμη. Μια ριπή περνά δίπλα του. Το πήρε απόφαση. Πέφτω Παναγιά μου. Δεν πέρασαν δύο δευτερόλεπτα στον αέρα και το αεροπλάνο εξερράγη. Ο Θανάσης έσκασε στο έδαφος. Όταν πλέον οι Κύπριοι κατάλαβαν τι είχε γίνει τρέχουν να βρουν επιζώντες. Εεεεεεεε αυτός αναπνέει. Δεν θυμάμαι πόσο καιρό έμεινε στο νοσοκομείο. Ο ίδιος λέει ότι δεν έμεινε κόκαλο που να μην είχε σπάσει στο σώμα του. Ο Θανάσης ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ.Ούτε κι εγώ ξεχνάω Θανάση μου. Ούτε εσένα. Ούτε την Κύπρο.Εμπνευστής και δημιουργός του δεν ξεχνώ είναι ο Νίκος Δήμου.
Πέμπτη 19 Ιουλίου 2007
ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ made in DONCAT
Ο Διανοούμενος, Μετριόφρων και Κορυφαία Προσωπικότητα της χώρας μας κ. ΝΔ ξαναχτύπησε.
Αυτή τη φορά "έκοψε" ένα κείμενο του kritias γιατί.........
Ο κ. ΝΔ δεν μας ενημέρωσε γιατί το έκανε.
Ως ένας εκ των 36 κορυφαίων προσωπικοτήτων της χώρας μας άλλωστε το δικαιούται.
Κόβει ότι θέλει.
Δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Φαίνεται στα τόσα πολλά που έχει διαβάσει του διέφυγε ο ΒΟΛΤΕΡΟΣ.
.....................................................................
Το παρακάτω τελευταίο σχόλιο στάλθηκε στον κ. doncat, αλλά δεν δημοσιεύθηκε. Και αυτό συκοφαντικό θεωρήθηκε;
Κύριε doncat με τρομάξατε!!!Τα "συκοφαντικά" σχόλια αποσύρθηκαν από τον συντάκτη τους. Πρόκειται όντως για έναν ηλίθιο, που δεν καταλαβαίνει, ούτε τι γράφει, ούτε τι διαβάζει!Αυτός ο ηλίθιος, στο κείμενο που έγραφε για "πάτρωνες των γειτόνων" εννοούσε τους Αμερικανούς της USA, αλλά φαίνεται, δεν έμαθε καλά ελληνικά, όσο οι αναγνώστες του.
Αυτός ο ηλίθιος δεν έμαθε ούτε καλά γερμανικά και έμεινε με την απορία που του δημιούργησε οTraumMeister, "Undeutsch και ungerman λοιπόν... Είναι κάπως ατυχές ότι στα ελληνικά η λέξη ανθέλληνας (αντι-έλληνας) ή αφέλληνας (από-έλληνας) έχουν πολύ αρνητικούς συνειρμούς και υπονοούν μίσος και επίθεση κατά των Ελλήνων και της ελληνικότητας".
Και το σχόλιο του γερμανόφωνου κ. doncat,"traummeister danke ακριβώς αυτό το undeutsch εννοούσα".
Αυτός ο ηλίθιος (που δεν σπούδασε στη Γερμανία) νομίζει ακόμα, ότι το πρόθεμα "un" είναι συνήθως σαν το στερητικό πρόθεμα "α-" και όχι σαν το "gegen-", "anti-" ή "αντι-", άρα το "undeutsch" θα το μετέφραζε "μη-γερμανός" και όχι "αντι-γερμανός".Πώς όμως τολμάει ο πανηλίθιος να κάνει παρατηρήσεις σε μετάφραση σπουδαγμένου στη Γερμανία;Πάλι "λασπολόγος" θα χαρακτηρισθεί. Και είναι τόσο ηλίθιος, που δεν καταλαβαίνει γιατί αναρτώνται δυσφημιστικά για τον οικοδεσπότη του ιστολογίου σχόλια, αφού όλα πριν αναρτηθούν, περνάνε από την έγκριση του ίδιου οικοδεσπότη!!! Για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης;;;
Έξυπνο!
Ο ίδιος ηλίθιος, που διάλεξε να επισκεφθεί - κακή του ώρα - το ιστολόγιο του κ. doncat, έμεινε με πολλές ακόμη απορίες:
Πώς για παράδειγμα, ο οικοδεσπότης ανέχεται κάθε λογής υβριστικά σχόλια, χωρίς να τα ... "μετριάζει", να τα "κόβει" ή έστω και να τα σχολιάζει;
Αυτός ο ηλίθιος εντυπωσιάστηκε και ενοχλήθηκε από την απάντηση ενός από τους 36 καλεσμένους της κ. Ντόρας, όπου κάθε καλεσμένος είχε στη διάθεσή του ένα λεπτό για να καταθέσει την απάντησή του στο ερώτημα: "Ελλάδα 2007 και μετά... Τι θα κρατούσα , τι θα άλλαζα":
"Θέλω μία Ελλάδα χωρίς:
• Ελληνάρες – γιατί μας βλάπτουν ανεπανόρθωτα.
• Αντι-δυτικούς, αντί-αμερικάνους αντι-οτιδήποτε, γιατί είναι μόνον αντί-...
Θέλω μία Ελλάδα με:Μεγάλους ποιητές, επιστήμονες ερευνητές, παθιασμένους αρχαιολόγους, τρυφερούς ζωόφιλους, τολμηρούς ναυτικούς, εργατικούς μετανάστες, δημιουργούς επιχειρηματίες, και απελευθερωμένους μειονοτικούς.
Μια Ελλάδα με αυτοπεποίθηση, που γενναιόδωρα θα άφηνε το όνομα Μακεδονία στους γείτονες, χωρίς να παθαίνει υστερία".
Όλα αυτά σε 114(!) λέξεις, σε λιγότερο από ένα λεπτό!
Και έμεινε ο πανηλίθιος με την απορία: Αυτά ήταν τόσο σημαντικά ή τόσο σκόπιμα;
Σας έγραψαν πολλοί για την "παιδεία" μας. Ούτε λέξη όμως στην επίσημη απάντησή σας, ούτε καν κάποιο σχόλιο στο ιστολόγιό σας.
Ο ηλίθιος τελικά αποσύρεται.
Δεν είναι τόσο πλούσιος, όσο εσείς, για να έχει δικηγόρο ή λεφτά για δικαστήρια.
Μείνετε με τους θαυμαστές σας.
Τέλος.
Kritias
......................................
Νίκο Δήμου το μεγαλείο σου!!!!!
Αυτή τη φορά "έκοψε" ένα κείμενο του kritias γιατί.........
Ο κ. ΝΔ δεν μας ενημέρωσε γιατί το έκανε.
Ως ένας εκ των 36 κορυφαίων προσωπικοτήτων της χώρας μας άλλωστε το δικαιούται.
Κόβει ότι θέλει.
Δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Φαίνεται στα τόσα πολλά που έχει διαβάσει του διέφυγε ο ΒΟΛΤΕΡΟΣ.
.....................................................................
Το παρακάτω τελευταίο σχόλιο στάλθηκε στον κ. doncat, αλλά δεν δημοσιεύθηκε. Και αυτό συκοφαντικό θεωρήθηκε;
Κύριε doncat με τρομάξατε!!!Τα "συκοφαντικά" σχόλια αποσύρθηκαν από τον συντάκτη τους. Πρόκειται όντως για έναν ηλίθιο, που δεν καταλαβαίνει, ούτε τι γράφει, ούτε τι διαβάζει!Αυτός ο ηλίθιος, στο κείμενο που έγραφε για "πάτρωνες των γειτόνων" εννοούσε τους Αμερικανούς της USA, αλλά φαίνεται, δεν έμαθε καλά ελληνικά, όσο οι αναγνώστες του.
Αυτός ο ηλίθιος δεν έμαθε ούτε καλά γερμανικά και έμεινε με την απορία που του δημιούργησε οTraumMeister, "Undeutsch και ungerman λοιπόν... Είναι κάπως ατυχές ότι στα ελληνικά η λέξη ανθέλληνας (αντι-έλληνας) ή αφέλληνας (από-έλληνας) έχουν πολύ αρνητικούς συνειρμούς και υπονοούν μίσος και επίθεση κατά των Ελλήνων και της ελληνικότητας".
Και το σχόλιο του γερμανόφωνου κ. doncat,"traummeister danke ακριβώς αυτό το undeutsch εννοούσα".
Αυτός ο ηλίθιος (που δεν σπούδασε στη Γερμανία) νομίζει ακόμα, ότι το πρόθεμα "un" είναι συνήθως σαν το στερητικό πρόθεμα "α-" και όχι σαν το "gegen-", "anti-" ή "αντι-", άρα το "undeutsch" θα το μετέφραζε "μη-γερμανός" και όχι "αντι-γερμανός".Πώς όμως τολμάει ο πανηλίθιος να κάνει παρατηρήσεις σε μετάφραση σπουδαγμένου στη Γερμανία;Πάλι "λασπολόγος" θα χαρακτηρισθεί. Και είναι τόσο ηλίθιος, που δεν καταλαβαίνει γιατί αναρτώνται δυσφημιστικά για τον οικοδεσπότη του ιστολογίου σχόλια, αφού όλα πριν αναρτηθούν, περνάνε από την έγκριση του ίδιου οικοδεσπότη!!! Για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης;;;
Έξυπνο!
Ο ίδιος ηλίθιος, που διάλεξε να επισκεφθεί - κακή του ώρα - το ιστολόγιο του κ. doncat, έμεινε με πολλές ακόμη απορίες:
Πώς για παράδειγμα, ο οικοδεσπότης ανέχεται κάθε λογής υβριστικά σχόλια, χωρίς να τα ... "μετριάζει", να τα "κόβει" ή έστω και να τα σχολιάζει;
Αυτός ο ηλίθιος εντυπωσιάστηκε και ενοχλήθηκε από την απάντηση ενός από τους 36 καλεσμένους της κ. Ντόρας, όπου κάθε καλεσμένος είχε στη διάθεσή του ένα λεπτό για να καταθέσει την απάντησή του στο ερώτημα: "Ελλάδα 2007 και μετά... Τι θα κρατούσα , τι θα άλλαζα":
"Θέλω μία Ελλάδα χωρίς:
• Ελληνάρες – γιατί μας βλάπτουν ανεπανόρθωτα.
• Αντι-δυτικούς, αντί-αμερικάνους αντι-οτιδήποτε, γιατί είναι μόνον αντί-...
Θέλω μία Ελλάδα με:Μεγάλους ποιητές, επιστήμονες ερευνητές, παθιασμένους αρχαιολόγους, τρυφερούς ζωόφιλους, τολμηρούς ναυτικούς, εργατικούς μετανάστες, δημιουργούς επιχειρηματίες, και απελευθερωμένους μειονοτικούς.
Μια Ελλάδα με αυτοπεποίθηση, που γενναιόδωρα θα άφηνε το όνομα Μακεδονία στους γείτονες, χωρίς να παθαίνει υστερία".
Όλα αυτά σε 114(!) λέξεις, σε λιγότερο από ένα λεπτό!
Και έμεινε ο πανηλίθιος με την απορία: Αυτά ήταν τόσο σημαντικά ή τόσο σκόπιμα;
Σας έγραψαν πολλοί για την "παιδεία" μας. Ούτε λέξη όμως στην επίσημη απάντησή σας, ούτε καν κάποιο σχόλιο στο ιστολόγιό σας.
Ο ηλίθιος τελικά αποσύρεται.
Δεν είναι τόσο πλούσιος, όσο εσείς, για να έχει δικηγόρο ή λεφτά για δικαστήρια.
Μείνετε με τους θαυμαστές σας.
Τέλος.
Kritias
......................................
Νίκο Δήμου το μεγαλείο σου!!!!!
Κυριακή 15 Ιουλίου 2007
MODERATION
Τελικά νομίζω ότι θα καταλήξω σαν ΑΝΤΙδήμου μπλοκ.
Για τον Νίκο Δήμου μιλάω. Τον διανοούμενο, συγγραφέα και blogger.
Το άθεο, ανθέλληνα και Μακεδονοφάγο κύριο ΝΔ. (κατά δήλωση του ιδίου)
Τον blogger με το moderation.
Ότι δεν γουστάρουμε το σβήνουμε.
Ότι δεν μπορούμε να συζητήσουμε το θεωρούμε εκτός θέματος.
Όταν τα επιχειρήματα είναι "λίγα" .............. moderation.
Στο γνωστό πλέον ποστ όπου βρήκε την ευκαιρία να μας θυμίσει την μανία του, με την Μακεδονία, ανοίγει συζήτηση στα σχόλια και όταν του απαντάω κόβει το σχόλιο με τη δικαιολογία οτι είναι εκτός θέματος.
Η χειρότερη μορφή λογοκρισίας που και η Χούντα δυσκολεύθηκε να εφαρμόσει.
Δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο από σας κύριε Διανοούμενε.
Δεν μπορείτε όμως να συνεχίσετε το παραλήρημά σας αναπάντητος.
Παραθέτω λοιπόν παρακάτω το "κομμένο" σχόλιο.
Αν κάποιος θελήσει να αναρτήσω και δικό του κομμένο σχόλιο θα το κάνω ευχαρίστως.
Και κάτι ακόμη: Σ' αυτό το μπλοκ δεν υπάρχει MODERATION.
Για τον Νίκο Δήμου μιλάω. Τον διανοούμενο, συγγραφέα και blogger.
Το άθεο, ανθέλληνα και Μακεδονοφάγο κύριο ΝΔ. (κατά δήλωση του ιδίου)
Τον blogger με το moderation.
Ότι δεν γουστάρουμε το σβήνουμε.
Ότι δεν μπορούμε να συζητήσουμε το θεωρούμε εκτός θέματος.
Όταν τα επιχειρήματα είναι "λίγα" .............. moderation.
Στο γνωστό πλέον ποστ όπου βρήκε την ευκαιρία να μας θυμίσει την μανία του, με την Μακεδονία, ανοίγει συζήτηση στα σχόλια και όταν του απαντάω κόβει το σχόλιο με τη δικαιολογία οτι είναι εκτός θέματος.
Η χειρότερη μορφή λογοκρισίας που και η Χούντα δυσκολεύθηκε να εφαρμόσει.
Δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο από σας κύριε Διανοούμενε.
Δεν μπορείτε όμως να συνεχίσετε το παραλήρημά σας αναπάντητος.
Παραθέτω λοιπόν παρακάτω το "κομμένο" σχόλιο.
Αν κάποιος θελήσει να αναρτήσω και δικό του κομμένο σχόλιο θα το κάνω ευχαρίστως.
Και κάτι ακόμη: Σ' αυτό το μπλοκ δεν υπάρχει MODERATION.
Η ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΙΔΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ.
Ιδού λοιπόν τι έκοψε ο ΝΔ.
Άντε πάλι με την Μακεδονία.......
Είστε εκτός θέματος κ. ΝΔ
Η Μακεδονία υπάρχει εδώ και 2500 χρόνια. Το Σκοπιανό μόρφωμα εδώ και 50 χρόνια. Εμείς θέλουμε να μην χρησιμοποιούν το όνομά μας και τα σύμβολά μας. Μήπως ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Σκοπιανός; Μιλούσε Σκοπιανά; Δηλώσαμε εμείς ποτέ ότι θέλουμε εδάφη τους.
Αυτοί λένε ότι στην Ελλάδα υπάρχει "Μακεδονική μειονότητα".
Αυτοί λένε ότι η Ελλάδα τους στερεί την έξοδο στο Αιγαίο κατέχοντας "Μακεδονικά εδάφη".
Να το θυμάστε όταν τελειώσει αυτό το θέμα θα θέσουν νέο θέμα "Νότιας Ηπείρου".
Είμαστε Έλληνες κάτοικοι της Μακεδονίας. Οι Μακεδόνες είναι Έλληνες.
Όπως και οι κάτοικοι της Κρήτης είναι Έλληνες. Οι Κρητικοί είναι Έλληνες.
Την Ιστορία μας δεν τη Χαρίζουμε σε κανέναν.
Πάρτε το χαμπάρι είμαστε Έλληνες Μακεδόνες.
Αυτό θα το υπερασπιστούμε.
Όπως υπερασπίστηκε ο Ντε Γκωλ το όνομα Βρετάνη.
Γι αυτό η επίσημη ονομασία της Αγγλίας είναι Ηνωμένο Βασίλειο και όχι Μεγάλη Βρετανία.
Γιατί η Βρετάνη είναι περιοχή της Γαλλίας.
Όπως η Μακεδονία είναι περιοχή της Ελλάδας.
Γιατί νομίζετε ότι δημιουργήθηκε και συντηρείται αυτό το μόρφωμα.
Ήταν το μόνο μέρος των συνόρων μας που δεν είχε εχθρό απέναντι (Σερβία). Τώρα έχουμε γύρω-γύρω αγκάθια.
Δεν προχωρώ άλλο. Είμαι πολύ εκνευρισμένος με την μανία σας.
Έχετε λάθος για το Μακεδονικό. Είχατε και το 90 έχετε και τώρα. Δεν μπορείτε να το αλλάξατε αυτό. Άλλωστε το "τίτλο τιμής" του ανθέλληνα που λέτε ότι σας έδωσε ο Ελληνικός λαός (τόσο οι επώνυμοι όσο και οι ανώνυμοι) μόνο δεχόμενος το λάθος σας μπορείτε να αποβάλλετε Όσο για το αν ήταν "τίτλος τιμής" το δείχνει η ανάγκη που νιώσατε να απολογηθείτε.
Πάλι ξεπέρασα τις 120 λέξεις. Είμαι και εκτός θέματος.
Υ.Γ. "Σιγά σιγά θα μας πούνε ότι και ο Βουκεφάλας ήταν ZASTAVA"
Ένα από τα ωραιότερα σλόγκαν του μεγαλύτερου συλλαλητηρίου που έγινε στην Ελλάδα. Έτσι αντιμετωπίσαμε το "Μακεδονικό" τότε. Με χιούμορ και γελάκια.
Αλλά μας απέδειξαν αυτοί που εμπνεύστηκαν αυτή την ιστορία ότι καλύτερα θα ήταν να φυλάμε τα ρούχα μας. Γιατί η πιθανή γενναιοδωρία μας θα μας αφήσει γυμνούς. Και θα μας συλλάβουν και για προσβολή της δημοσίας αιδούς.
Είστε εκτός θέματος κ. ΝΔ
Η Μακεδονία υπάρχει εδώ και 2500 χρόνια. Το Σκοπιανό μόρφωμα εδώ και 50 χρόνια. Εμείς θέλουμε να μην χρησιμοποιούν το όνομά μας και τα σύμβολά μας. Μήπως ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Σκοπιανός; Μιλούσε Σκοπιανά; Δηλώσαμε εμείς ποτέ ότι θέλουμε εδάφη τους.
Αυτοί λένε ότι στην Ελλάδα υπάρχει "Μακεδονική μειονότητα".
Αυτοί λένε ότι η Ελλάδα τους στερεί την έξοδο στο Αιγαίο κατέχοντας "Μακεδονικά εδάφη".
Να το θυμάστε όταν τελειώσει αυτό το θέμα θα θέσουν νέο θέμα "Νότιας Ηπείρου".
Είμαστε Έλληνες κάτοικοι της Μακεδονίας. Οι Μακεδόνες είναι Έλληνες.
Όπως και οι κάτοικοι της Κρήτης είναι Έλληνες. Οι Κρητικοί είναι Έλληνες.
Την Ιστορία μας δεν τη Χαρίζουμε σε κανέναν.
Πάρτε το χαμπάρι είμαστε Έλληνες Μακεδόνες.
Αυτό θα το υπερασπιστούμε.
Όπως υπερασπίστηκε ο Ντε Γκωλ το όνομα Βρετάνη.
Γι αυτό η επίσημη ονομασία της Αγγλίας είναι Ηνωμένο Βασίλειο και όχι Μεγάλη Βρετανία.
Γιατί η Βρετάνη είναι περιοχή της Γαλλίας.
Όπως η Μακεδονία είναι περιοχή της Ελλάδας.
Γιατί νομίζετε ότι δημιουργήθηκε και συντηρείται αυτό το μόρφωμα.
Ήταν το μόνο μέρος των συνόρων μας που δεν είχε εχθρό απέναντι (Σερβία). Τώρα έχουμε γύρω-γύρω αγκάθια.
Δεν προχωρώ άλλο. Είμαι πολύ εκνευρισμένος με την μανία σας.
Έχετε λάθος για το Μακεδονικό. Είχατε και το 90 έχετε και τώρα. Δεν μπορείτε να το αλλάξατε αυτό. Άλλωστε το "τίτλο τιμής" του ανθέλληνα που λέτε ότι σας έδωσε ο Ελληνικός λαός (τόσο οι επώνυμοι όσο και οι ανώνυμοι) μόνο δεχόμενος το λάθος σας μπορείτε να αποβάλλετε Όσο για το αν ήταν "τίτλος τιμής" το δείχνει η ανάγκη που νιώσατε να απολογηθείτε.
Πάλι ξεπέρασα τις 120 λέξεις. Είμαι και εκτός θέματος.
Υ.Γ. "Σιγά σιγά θα μας πούνε ότι και ο Βουκεφάλας ήταν ZASTAVA"
Ένα από τα ωραιότερα σλόγκαν του μεγαλύτερου συλλαλητηρίου που έγινε στην Ελλάδα. Έτσι αντιμετωπίσαμε το "Μακεδονικό" τότε. Με χιούμορ και γελάκια.
Αλλά μας απέδειξαν αυτοί που εμπνεύστηκαν αυτή την ιστορία ότι καλύτερα θα ήταν να φυλάμε τα ρούχα μας. Γιατί η πιθανή γενναιοδωρία μας θα μας αφήσει γυμνούς. Και θα μας συλλάβουν και για προσβολή της δημοσίας αιδούς.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)